อังคาร150108 2324
ไม่หลับไม่นอน
วันนี้เหนื่อยหัวใจจากเรื่องงานมากๆ
ทำยังไงก็ไม่ดี ทุกวันคือความผิดพลาด
พาเรื่องเศร้าๆกลับมาบ้าน ติดตัวมาด้วยกัน
พรุ่งนี้จะเป็นยังไง…
พรุ่งนี้จะเป็นยังไงหากไม่ต้องแคร์เรื่องที่เกิดวันนี้
เรื่องเศร้าๆ เน่าฟอนเฟะที่เกิดขึ้น
ทำให้รู้ว่าเราคิดถึง’อีกคน’มากแค่ไหน
มากแค่ไหน ?
มากกว่าเดิม ??
มากเท่าเดิม ??
อาทิตย์ 130108 2231
นึกว่า…ห่างกันไปแล้ว มันจะเงียบ เรียบร้อย
แล้วจบๆกันไปเสียอีก..
หรือเพราะสองวันนี้เราไม่ต้องทำงาน
เพราะเป็นวันหยุดที่ได้อยู่บ้าน
จริงๆแล้วมันน่าจะเป็นแค่
คิดถึงความเป็นไปของอีกคนมากกว่า
เอ่อ…ความเป็นไปของอีกคนนะ
ไม่ใช่ความเป็นไปของเราสองคน
เพราะก็รู้สึกตัวอยู่ทุกวันโดยไม่ต้องย้ำ
ว่าเราห่างกันเท่าเดิม
ไม่มีวันไหนที่ใกล้กันมากกว่าเดิม
แม้ว่าความพยายามและความหวังเล็กๆ
อันจืดจางของเรา จะก้าวเพิ่มมากขึ้น
และแม้ว่า’อีกคนหนึ่ง’ จะยืนอยู่ที่เดิม
แต่ว่า หนทางที่จะพบกันมายาวมากขึ้นทุกวัน และทุกวัน
เพราะเราก็ห่างกันเท่าเดิม
วันหยุดปีใหม่ผ่านไปได้ไม่กี่วัน
แต่รู้สึกเหมือนยาวนานหลายเดือน
ไม่มีอะไรดีเท่าหยุดเทศกาลปีใหม่อีกแล้ว
เรายังปรับตัวกลับไปทำงานไม่ค่อยดีเท่าไหร่
ทั้งๆที่งานก็ทำที่เดิม โต๊ะ คอมพิวเตอร์ก็เหมือนเดิม
แต่หัวใจเราอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้
อาทิตย์ 130108 1652
เมื่อวานไปดู Across The Universe โดยแบบไม่ตั้งตัว
ก็ดูเพลินดี กราฟฟิคสวยงาม
พระเอก-นางเอกหน้าตาน่ารัก
กระบวนการผลิตก็ดูตั้งใจดีมาก อังกฤษจ๋าาาา
the beatles มาปรากฏให้เห็นอยู่ทุกอณู
เพลงเพราะ cover แล้วก็เพราะ
บางตอนก็น่าเบื่อ เพราะไม่อินกับยุคนั้นมาก
แต่รวมๆแล้วมีความสุขและประทับใจที่ได้ดู…
เสร็จแล้วแวะกินข้าวที่ Nippon Kai
แวะซื้อหนังสือการเขียน resume
…ซื้อมาแล้วก็ขอให้อ่านได้เขียนที่มันดีๆหน่อยแล้วกัน
ตอนนี้เริ่มทำอะไรหลายอย่างด้วยตัวเองมากขึ้น
ไม่สบายมาหลายวัน ปกติจะปล่อยให้หายเอง
เป็นแพ้อากาศเหมือนเดิม
ด้วยความกลัวงานมันค้างคา ก็เลยทนนั่งทำงานมันอยู่ยังงั้น
แล้วก็ยกเลิกความคิดไปหาหมอ
แต่ไปหาซื้อยามากินเอง
กินได้วันนึง ชีวิตก็ดีขึ้น พรุ่งนี้พร้อมกลับไปทำงานแล้ว…
วันนี้ออกไปซื้อรองเท้าออกกำลังกาย
หลังจากสมัครสมาชิกไว้นานมาก เสียเงินไปเยอะ
ต้องเริ่มไปได้แล้ว
เหมือนหยุดปีใหม่มานานมากแล้ว…
ซึ่งจริงๆเพิ่งกลับมาทำงานได้อาทิตย์เดียวเอง
หลังจากทำควาสะอาดอย่างบ้าคลั่ง(แต่ก็เหลือที่ยังไม่ได้เก็บอีกเพียบ)
เลยคิดว่า อยากมีเวลามากกว่านี้
อยากมีเวลาทำความสะอาดเยอะกว่านี้
พยามจะทำให้มากขึ้น เพื่อสิ่งดีงามกับตัวเอง
พีชวนไปเที่ยวเชียงใหม่
ซึ่งถ้าจะไปจะต้องลางานอย่างน้อย วันครึ่ง
แต่เรากะจะลาสองวันเลย ไม่รู้จะได้ไปรึเปล่า
ช้ำใจ เพราะว่าจะไปไหนก็ไม่ได้ไปเสียที
เพราะตัวเรายอมคนอื่นมากไปรึเปล่า ???
อยากไปตั้งแต่ปีใหม่แล้ว ขอให้ได้ไปจริงๆเถอะ 
ปาย ตอนปี 3 ….ถ่ายมาสิบชาติแล้วเนี่ย Read the rest of this entry ?
พฤหัส 100108 0112
นี่เป็นบ้าใช่มั๊ย
เหนื่อยๆกลับถึงบ้านเกือบเที่ยงคืน
แท๊กซี่วิ่งเร็วฉิว ฉิว
เรานั่งน้ำตาร่วง แปะ แปะ
หรือว่าช่วงนี้ คือต้องอดทนไปก่อน
ทนอีกหน่อย จะตายมั๊ยวะ
วันนี้เราทำงาน
….ถ้านับเวลางานจริงๆ
หักเวลากินข้าวและเรื่อยเปื่อยออกไปแล้ว
ก็ประมาณสิบสองชั่วโมง
ถึงที่ทำงานแปดโมง ทำงานแปดครึ่ง จนถึงห้าทุ่มครึ่ง
มันอธิบายไม่ถูก ว่าเพราะอะไร
แต่มันรู้สึกเศร้าๆ ไม่รู้เพราะอะไร
ถึงคุณที่รักตั้งแต่แรกเห็น
ขอให้เชื่อเถอะว่า จากวันนั้น
รวมถึงเรื่องราวระหว่างทาง จนมาถึงวันนี้
ไม่ว่าเรื่อง ถูกหรือผิด หรืออะไรก็แล้วแต่
เราพยามจะเลิกและหยุดแล้วจริงๆ….
ซึ่งก็เห็นอย่างที่เป็นอยู่
ว่ามันไม่ได้ประสบความสำเร็จเลยแม้แค่ครึ่งเดียว
ก็บอกและคิด บางทีก็ท่องจำ
รวมถึงลงมือทำ ว่าพอได้แล้ว
แต่จะให้เชื่อตัวเองได้ยังไง
ในเมื่อทุกวันนี้ เรายังอ่านดวงราศีเกิดของเค้าอยู่
ยังเปิดเวปของเค้า ยังเซฟรูปพวกนั้นเป็น desktop อยู่
จะให้เชื่อได้ยังไง ?
หลอกยังไงก็ไม่สำเร็จ
ถ้าหากว่า…
มีความเย็นชากว่านี้
เพิ่มความรุนแรงมากกว่านี้
มันจะยังเหมือนเดิม
หรือก็แค่ เราร้องไห้มากขึ้น ????
อาทิตย์ 060108 2155
ต่อให้เราเกลียดที่ทำงานแค่ไหน
สุดท้ายการกลับไปที่นั่น อาจจะดีที่สุด
…..จนกว่าจะเปลี่ยนงานใหม่
ไม่รู้เพราะว่าว่างเกินไป หรือเพราะช่วงฮอร์โมนเปลี่ยน
หรือเพราะมันถึงเวลาต้องคิดเรื่องนี้จริงๆก็ไม่รู้
รู้สึกว่าความฟุ้งซ่านขั้นรุนแรงกลับมาหาอีกครั้ง…เมื่อวาน
และรุนแรงขึ้นในตอนหัวค่ำ
เรานอนฝันร้ายทั้งคืน
เกลียดการนอนไม่หลับ
ตื่นสายนิดหน่อย
เอาผ้าม่าน ผ้าห่ม ผ้าปูที่นอน ปลอกหมอน
ยัดใส่เครื่องซักผ้า…..
ซักตั้งสองรอบ ซักอยู่ครึ่งวัน แม่บอกให้ใช้เบอร์สี่ตอนซัก
ซักจนมือเปื่อย นี่ใช้เครื่องนะเนี่ย
แดดร้อนแต่ไม่แรงเหมือนฤดูร้อน
ชอบซักผ้าปูที่นอนที่สุดเลย
เราว่ากลิ่นแดดกับน้ำยาปรับผ้านุ่มเป็นของคู่กันที่ลงตัวมากๆ
ขอให้รักกันนานๆ
หรือเราเป็นบ้า ?
ตอนเราเศร้า และสับสน ก็คิดว่า
….เอาละ เราควรจะหายไปจากกันและกัน
แต่พอสบายใจ ก็กลับมาคิดว่า
….เอาละ เราจะแสดงความปรารถนาดีให้เค้ายังไงบ้าง ?
มันเข้าทางเขวี้ยงงูไม่พ้นคอรึเปล่านะ
เราชอบเค้า
…เท่านั้นเอง
เพียงแต่ว่ามันมีคำว่าแต่ เยอะเกินไป
เรื่องดีๆที่เกิดขึ้นจริงไม่ควรมีคำว่าแต่ ว่ามั๊ย
เสาร์ 050108 1636
สะดุ้งตื่นเป็นระยะ
เพราะคิดว่าพรุ่งนี้ต้องกลับไปทำงานมาสองวันแล้ว
นอนไม่ค่อยหลับเท่าไหร่
ไม่กล้ากินยาเม็ดล่าสุดที่มี…
อากาศเย็นน้อยลงมาสองวัน
แต่มันก็หนาวพอที่ทำให้เรา อาบน้ำวันละครั้ง
ใส่ถุงเท้าและเสื้อหนาวนอน
เลิกเปิดแอร์ตอนกลางคืนมาแล้วหลายเดือน
จริงๆ ไม่ต้องเย็นมากก็ได้
ประมาณนี้ก็มีความสุขแล้ว
หลังจากใช้วันอยู่บ้านส่วนใหญ่หมดไปกับ facebook
เราก็เริ่มเก็บของในห้องนอน ที่มีเยอะมาก
มันทั้งรก ทั้งฝุ่น สรุปว่ามองไปทางไหนก็แย่ไปหมด
เพราะเราไม่ค่อยทำความสะอาด
นอกจากความเลอะเทอะแล้ว….
สิ่งที่พบเจอก็คือ ความทรงจำจำนวนมาก จำนวนมาก
อาจจะเป็นเกือบทั้งหมดของความทรงจำในชีวิต
….เรียกยังงั้นแล้วกัน
ส่วนใหญ่เป็นรูปถ่าย ฟิล์ม แล้วก็พวกกระดาษที่เราเขียน
ของบ้าๆที่เก็บไว้แทนคนบางคน บางช่วงเวลา
….ซึ่งส่วนใหญ่เป็นตอนมัธยม
ที่ตอนนี้เราไม่ได้ลึกซึ้งกับมันเหมือนเมื่อก่อน
รูปถ่ายนี่เยอะมาก จนแบบว่า ทำไมเอาเงินพ่อแม่มาทำยังงี้ล่ะวะ
ตอนมหาลัยส่วนใหญ่เป็นพวกหนังสือที่เรียน สมุดเลคเชอร์
แล้วก็ชีท มีโมเดลเยอะพอสมควร
บางอันก็จะทิ้ง บางอันยังตัดใจไม่ได้ ก็เก็บไว้อีก 5 ปีค่อยทิ้ง
กระดาษที่ไว้ทำโมเดลก็เยอะ
เช่นกัน…ยังตัดใจทิ้งไม่ได้ เก็บไว้อีก 5 ปีค่อยทิ้ง
อยากรู้นัก อีก 5หรือ 10 ปีข้างหน้า
เราจะยังซาบซึ้งกับเรื่องตอนเรียนมหาลัยอยู่หรือไม่
Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!
