จันทร์ 280408 2331
นี่จะเป็นครั้งที่สอง ที่คิดกับตัวเองอย่างจริงจัง
ว่านี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกับชีวิตเราวะเนี่ย
ตั้งแต่ปีใม่ ก็ทำงานมาเรื่อยแบบมาราธอนตลอดสี่เดือน
เหมือนปีที่แล้ว ปีใหม่ก็ได้หยุดประมาณนึง
สงกรานต์ได้หยุดสองวัน แต่ก็มีโทรศัพท์เรื่องงานมาเป็นระยะ
สี่เดือน ทำงานถึงเช้าสองวัน
ดึกมากก็หลายวัน
งานเยอะมากกว่าปกติ ซึ่งทำเราเหนื่อยมาก
เป็นอีกครั้งที่คิดอย่างจริงจัง ว่าอยากจะพักจากงานชั่วคราว
ไม่ได้โทรหาเพื่อนเกือบเดือนแล้วมั๊ง
ไม่ได้หยุดพัก ไปเที่ยวมาสามเดือน
ทำงานสองอาทิตย์ติดกันทุกเดือนเลย
อยากพักจริงๆนะ
คุยกับพี่ท้อป ว่าจะยังไง
ก็คงต้องทำมาราธอนไปอีกอย่างน้อยเจ็ดวัน แล้วค่อยยาวไปจนสิ้นเดือน
ซึ่งพอหมดเดือนห้า แล้วก็ไม่รู้จะยังไงต่อเหมือนกัน
เหนื่อยจริงๆ
มีใครเข้าใจกูบ้างมั๊ยวะ
เรื่องหัวใจ
เรื่อยๆ กลางๆ ค่อนข้างตกกราฟ
เพราะเราไม่มีแรงทำอะไรเลย
เราไม่มีแรงแม้แต่จะพยาม ทุกอย่างมันพันกันยุ่งเหยิงไปหมด
และจากสภาพที่เห็นทุกๆวัน
เราไม่คิดว่าเค้าจะชอบเราหรอกนะ ….จริงๆ
เศร้ามั๊ยล่ะะแก ????
ก็เศร้านะ เพราะเราชอบเค้าไปแล้วเนี่ยสิ
เรื่องมันก็บ้าบอขึ้นทุกวัน
อยากให้เรื่องมันผ่านๆไปสักที
แต่ก็คงเหมือนงาน ถ้าไม่ลงมือทำ มันก็คงไม่จบสิ้นล่ะมั๊ง
และเหมือนเคย …. เราไม่เคยแม้แต่บอกเค้าสักครั้งว่ามันมีอะไรเกิดขึ้นแล้วบ้าง
ได้แต่หวังลมๆแล้งๆว่า เผื่อระหว่างนี้ เค้าจะรู้ได้ด้วยตัวเองโดยธรรมาชาติ ว่าเราคิดยังไง
ก็นั่นแหล่ะนะ ชีวิตเบี้ยวๆของกู
