Archive for May, 2008

h1

born on a blue day

May 25, 2008

อาทิตย์ 250508

 

เศร้าๆชีวิตอยู่สองวัน

รู้สึก lonely ไม่รูว่าเพราะมันเศร้าจริงๆ หรือว่าเพราะใกล้เป็นเมนส์

เมื่อวานเจอตานั่นอย่างไม่ตั้งใจ…ที่ทำงาน

ไม่คิดว่าเค้าจะมาไง แต่นึกไปนึกมา มีส่งงานสิ้นเดือนใกล้ๆกัน

…… ทำไม มันเจอหน้ากันแล้วเรารู้สึกเศร้าวะ

 

ทั้งๆที่เค้าก็ไม่ได้ทำอะไร negative กับเราเลยนะ

หรือเรามันก็แค่คิดมากไปเกินความจริง เป็นยังงี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าวะ

 

โอเค เราชอบเค้าแน่ๆ

แค่นี้ก็ลำบากใจจะแย่อยู่แล้ว

บวกกับด้วยความไม่กล้าของเรา ทำให้อะไรๆมันก็แย่เข้าไปอีก

ซึ่งไม่รู้จะไม่กล้าไปทำไม ในเมื่อเค้าก็รู้แล้วแหล่ะว่าเราคิดยังไง

แม้ว่าอาจจะยังไม่ได้ยืนยันเป็นคำพูดจากเรา

แต่ก็เชื่อว่า เค้าคงรู้ได้ไม่ยาก

 

 

นี่แหล่ะที่ทำให้เราเศร้า

ซึ่งมันไร้สาระ และไม่มีเหตุผลอย่างมากๆกับการที่

1. เราชอบเค้า

2. เราไม่กล้าลงมือทำอะไรและพูดอะไร

3. เค้าก็รู้แล้วด้วยว่าเราคิดยังไง

4. เค้ารู้แล้ว เค้าไม่ได้วิ่งหนี แต่ก็ไม่ได้เดินเข้ามา

5. ดูเหมือนเค้า ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้….ในตอนนี้

 

ถ้าไม่เข้าใจ ให้อ่านใหม่อีกครั้ง

และจะพบว่า

ความเศร้าใจที่เกิดขึ้นทั้งหมดของเรา ช่างไร้สาระ ไม่มีเหตุผลและขาดหลักการที่สุดในโลก…..

 

 

จะเศร้าทำไมวะเนี่ย

เป็นความกลุ้มใจ ไม่รู้จะพาตัวเองไปทางไหน

คงได้แต่ยืนมองตาปริบๆไปวันๆ

 

 

โบบอกว่า แกก็บอกเค้าไปเลย

เราก็ด้วยความเป็นหญิงสาวอนุรักษ์นิยม ก็ไม่กล้าไง

แบบ … ถ้าบอกไป เดี๋ยวเค้าตกใจ ตั้งตัวไม่ทั

กลัวเค้าอึดอัดด้วย

อีกอย่าง ถ้าเค้าไม่โอเค เราก็คงจะ..อาจจะย่ำแย่อยู่พอสมควร

มันกระอักกระอ่วนใจนะ เพราะมันต้องมาให้เจอหน้ากันเกือบทุกวัน

 

โบมันก็ เอ้า แกจะได้รู้ไปเลยว่าเค้าจะเอายังไงกับแก จะชอบแก จะไม่ชอบแก

ถ้าเค้าไม่ แกจะได้เลิกๆชอบไปซะ

 

เราก็นั่งกลืนน้ำลาย แบบว่า คงทำยังงั้นไม่ไหว

ตัดเป็นตัดตาย เสี่ยงภัยขั้นสูงขนาดนั้นทำไม่เป็น

ยอมอยู่แบบบ้าๆบอๆแบบนี้ดีกว่า

เพราะในเคสนี้ บริบทมันละเอียดอ่อนว่าปกติ….

 

 

เราชอบเค้ามากๆ แน่นอน มั่นใจเลย

ก็คิดแบบหญิงๆอ่ะนะ ว่า ถ้าเค้ามีเรา เค้าจะ happy กับชีวิตมากกว่านี้แน่ๆ

ชีวิตเค้าจะคล่องตัวมากกว่านี้แน่ๆ

แต่ถ้าคิดโดยใช้เหตุผลเข้าช่วย

ก็อาจจะพบได้ว่า บางที เค้าอาจจะไม่ต้องการชีวิตที่มีความสุขมากขึ้น

หรือไม่ได้ต้องการชีวิตที่สบายกว่าที่เป็นอยู่อย่างทุกวันนี้ก็ได้

 

ซึ่งก็น่าจะสอดคล้องกับว่า..ทำไมเค้ายังอยู่เฉยๆ ไม่วิ่งหนี และไม่เดินมา

 

 

เราคาดหวังกับตัวเองมากไปอีกแล้วใช่มั๊ย

หรือคิดมากเกินความเป็นจริงวะ

 

 

แต่มันเศร้า ไม่รู้เพราะอะไร

อยากรู้ว่าทำไมเศร้า เศร้าเพราะเรื่องอะไรกันแน่

ก็เลยคิดไปเรื่อยๆ ยิ่งคิดมันก็เศร้าไปกันใหญ่

อยากหายเศร้า แต่คิดไม่ออกและไม่เข้าใจว่ามันเกิดเพราะอะไร

 

เดินกลับบ้านด้วยความรู้สึก lonely ที่สุด….

อยากจะเข้าใจตัวเองให้มากกว่านี้

h1

fine friday with you

May 19, 2008

จันทร์ 190508 2134

 

Dear,

The somebody who
Could make me be true, 
And could make me be blue.

 

นอนฟังเสียงฝนตกอยู่ครึ่งวัน

ผ่านไป เกือบครึ่งปีแบบไม่ทันรู้ตัว

 

วันศุกร์

หลังจากชีวิตผ่านความทุกข์ระทมจากงานมาติดต่อกันหลายสิบวัน

ก็ไม่คิดเหมือนกันว่าทำไม อะไรมันจะยากเย็นขนาดนี้

นั่งเซ็งๆคนที่ทำงานด้วยอยู่ครึ่งวัน

นั่งเรื่อยๆแบบไม่แคร์ใครอีกครึ่งวัน

ตอนเย็นไปกินข้าวกับแก๊งที่ออฟฟิศ

ไปกันหลายคนอยู่เหมือนกัน ตาคนนั้นก็ไปด้วย

ไอ้เราก็ดีใจ๊ ดีใจ ตานั่นกินเยอะมากจริงๆ

กินข้าวไป กินเบียร์ไป สี่ทุ่มร้านปิดเฉยเลย

ไอ้เราก็ยืนงงๆกัน แบบอะไรวะ ยังไม่สาแก่ใจเลย นานๆจะได้มากินกันสักที

คนจำนวนหนึ่งก็แยกกลับบ้านไป

แต่เรากับคนที่เหลือและตานั่นด้วย ยังไม่อยากจะกลับกัน

เพราะแหม สี่ทุ่มนี่มันครึ่งๆกลางๆนะ

พรุ่งนี้เรานานๆจะมีโอกาสได้หยุดกับเค้าบ้าง

….คิดกันอยู่นานว่าจะเอายังไง

 

ต้องขอบอกว่า มันเป็นอีกหนึ่งคืนผลิกผันของเราอีกครั้งหนึ่ง

(เหมือนตอนเรื่องวี เมื่อหลายปีก่อน)

พอดีว่า ตาคนนั้นมีคอนโดอยู่แถวนั้นพอดี

เราเลยพากันไปกินเหล้าต่อที่นั่น ดูชีวิตขี้เมาเหมือนตอนเรียนเลย

เราก็ยืนกระซิบกระซาบกับโบว่ามันเกิดอะไรขึ้นวะ

งงๆกันไป กินกันจนตีสอง คนอีกพวกหนึ่งก็แยกกลับบ้านกันไป

เหลือพวกเรากินเหล้า

เล่นไพ่บ้าบออะไรไม่รู้ จนหกโมงเช้า แล้วนอนตอนเจ็ดโมงกว่า

 

เราไม่ได้กลับบ้าน นั่งกินเหล้าครึ่งคืน ไม่นอนจนเช้า ที่คอนโดของคนที่แอบชอบ

ถึงจะไม่ได้อยู่กันตามลำพัง แต่ก็เป็นประสบการณ์ที่แปลกดีเหมือนกัน

คือมันสภาพเยินมากเลยนะ เช้ามาไม่ได้อาบน้ำ อยู่ชุดเดิม

ตื่นมาเจอกันตอนเก้าโมง ก็หัวเราะๆขำๆกันไป

กินข้าวตอนสายๆแล้วแยกกันกลับบ้าน….. ผ่านไปหนึ่งคืนและหนึ่งวัน

ตอนนี้เค้าคงพอรู้แล้วแหล่ะ ว่าเราคิดยังไง

 

 

วันอาทิตย์

 

เจอกันอีกครั้ง

แต่เดี๋ยวก่อน ไปกันเป็นกลุ่มอีกแล้ว กลุ่มเดิมที่เพิ่งอยู่กันทั้งคืน

ตอนที่คิดว่าจะไปก็ยังไม่รู้หรอกว่าเค้าจะไปด้วย

แต่ก็แอบดีใจนิดหน่อยที่ เออ ได้เจอกันอีกแล้ว

ไอ้พวกเพื่อนเรามันก็บิ้วสถาการณ์กันซะเหลือเกิน

เราก็อึดอัดนิดหน่อย เพราะเราไม่อยากให้เค้าอึดอัดกับเรื่องเราไง

….ป่านนี้เค้าคงรู้แล้วจริงๆ

 

 

เราก็…สองสามวันที่เจอมามันก็ happy ดีนะ

เพราะเราชอบเค้าไง ได้มีโอกาสเป็นเพื่อนกันมากขึ้นแบบนี้มันก็ดี

ก็ยังคิดๆอยู่ว่า จะทำยังไงต่อไปดี

เป็นเพื่อนมันต้องดีกว่าอยู่แล้วแหล่ะ

แต่ไอ้การที่เราชอบเค้านี่มันก็ชอบทำให้ใจไขว้เขวอยู่หลายครั้ง

และบางครั้งการได้รับรู้บางเรื่องของเค้าก็ทำเราสะเทือนใจอยู่เหมือนกัน

ได้แต่คิดว่า ถ้าจะเอาดีทางนี้ ก็ต้องเข้าใจมันหน่อยน่ะนะ….

 

 

h1

in love with you

May 11, 2008

อาทิตย์ 110508 1753

 

 

ฝนตกเปาะแปะตลอดเวลาตั้งแต่เที่ยง

วันนี้ได้หยุดหนึ่งวันหลังจากการทำงานที่น่าเบื่ออันแสนยาวนาน

พรุ่งนี้เริ่มชีวิตที่กระอักกระอ่วนอีกครั้ง ไปอีกห้าวันห้าคืน

และยาวไปจนจบสิ้นเดือน

เฮ้อ จะไหวมั๊ยเนี่ย

 

 

คิดถึงคนนั้นในเย็นวันอาทิตย์แบบนี้

ไม่จำเป็นต้องคิดกันก็ได้ เพราะพรุ่งนี้ก็เจอกันแล้ว

 

ซึ่งเราก็ยังสงสัยอยู่ทุกวัน ว่าเค้าจะแอบคิดสงสัยเราบ้างเหมือนกันมั๊ย

แต่ยังไม่อยากอธิบายสิ่งที่เรารู้สึกในตอนนี้

แค่คิดว่ายังไม่พร้อมที่จะบอกเท่านั้นเอง

รออะไรบางอย่างให้มั่นใจกว่านี้ก่อน น่าจะดี

(แม้ว่าระหว่างนี้ จะอยากให้เค้ารู้ก็ตาม)

 

สงสัยอย่างนึง ?

ต้องทำมากแค่ไหน  ถึงจะมากพอให้อีกคนหนึ่งรู้ว่าเรารู้สึกยังไง

 

นอกจากอาการของคนแอบชอบคนอื่นแล้ว

อย่างอื่นที่เราค้นพบ(ที่อาจจะปกติ) คือเราชอบแอบดูเวลาเค้านั่งคิดงาน

ชอบแอบมองเวลาเค้าทำงาน เป็นความสุขใจ

และเป็นความเพลินเพลินใจเล็กน้อยส่วนตัว

สารภาพเลยว่า เคยไปค้นแบบบนโต๊ะเค้าอยู่หลายครั้ง

แม้ว่าโต๊ะเค้าจะไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น

แต่การได้เห็น drawing ที่มันเขียนแล้วเราก็แอบเขิน (ไม่รู้จะเขินทำไม)

รู้สึกชอบ drawing ของเค้า ….

 

วันๆนึง ระหว่างทำงานเราไม่ค่อยได้พูดกับใคร

เพราะอยู่ดีๆก็งานเยอะตลอดเวลาอย่างช่วยไม่ได้

หาโมเม้นร่วมกันไม่ค่อยได้ นอกจากตอนเย็นๆที่คนอื่นเค้าเลิกงาน

ก็พอได้สนทนาบ้างเล็กน้อย สิบนาที สิบห้านาทีก็ว่าไป

แม้ว่าจะนั่งใกล้กัน แต่เค้าก็มีกลุ่มแฮงคของเค้า เราก็มีกลุ่มของเรา

ในระหว่างวัน เราก็ยังแอบๆมอง

ติดตามชีวิตการทำงานของเค้าในหนึ่งวันอย่างต่อเนื่อง

 

แต่ยังดีที่ หลังๆมานี่ก็คุยกันเยอะขึ้น

อย่างนึงที่เหมือนเดิม คือเราก็ยังกล้าๆกลัวๆอยู่เหมือนเดิม

หวังว่าจะมีโอกาสมากขึ้นๆ

และก็หวังว่ามันจะเป็นสิ่งดี

 

 

ก็เหมือนที่เค้าพูโถงคนที่เค้าชอบว่า

‘I just like her and I wanna know her more.’

 

เราฟังแล้วก็แอบสะเทือนใจเล็กน้อย

เพราะเราก็ชอบเค้า และรู้สึกในแบบเดียวกันกับประโยคที่เค้าพูด

เพียงแค่ เค้ารู้อย่างนี้กับคนอื่น

แต่เรารู้สึกแบบนี้กับเค้า

…เท่านั้นเอง

 

h1

big suffering

May 4, 2008

อาทิตย์ 040508 2252

 

 

ช่วงนี้ทำงานมากผิดปกติมนุษย์อีกแล้ว

นี่ไม่เคยรู้สึกเหนื่อยมากขนาดนี้มาก่อนในชีวิต

ไม่รู้จริงๆว่าจะทนไปได้ถึงเมื่อไหร่

หรือทนไปทำไม ทนเพื่ออะไร หาเหตุผลไม่เจอ

เลยไม่รู้จะทำยังไงเลยทำมันตามที่เค้าสั่งมา ทำไปเรื่อยๆ

ท่าจะบ้า

 

 

เรื่องหัวใจที่เว้าๆแหว่งๆ

 

ไม่รู้จะทำยังไงแล้วโว้ย ช่วยกูด้วย

 

เราไม่แน่ใจตัวเองเลยด้วยซ้ำ ว่าควรจะทำยังไง

หรืออยากจะทำอะไรต่อไป