เพราะเราเป็นเพื่อนกันไง

อาทิตย์ 280908 1731

 

 

ฝนเพิ่งหยุดตก

 

 

ปวดหัวเป็นบ้า….ในที่สุดพรุ่งนี้ก็วันจันทร์

เราเบื่อกับการไปทำงานที่นี่อย่างที่สุดแล้ว….

ยื่นใบลาพักร้อนอีกแล้ว

แข็งใจไว้อีกสองอาทิตย์

อีกไม่นานก็หมดเดือนสิบ

อีกไม่นานก็เดือนธันวาแล้ว

 

 

อยากอยู่บ้าน ทำงานบ้าน

ซักผ้า ถูกบ้าน ล้างห้องน้ำมันทุกๆวัน…

นอกจากงานบ้านแล้ว

มาคิดๆดู เราไม่ได้ทำในสิ่งที่ชอบทำ…เคยชอบทำตั้งหลายอย่าง

เช่น การดูหนัง กับการอ่านหนังสือที่ชอบ ก็ไม่ได้ทำมาหลายเดือน

หลายอย่างที่หายไปถูกแทนที่ด้วยการทำงานมากเกินไป

จนบางครั้งเริ่มคิดว่า สิ่งที่ได้มาไม่คุ้มกับที่เสียไปเลย

เพราะตอนนี้กลายเป็นคนที่ไม่มีความสุขเท่าไหร่หนัก

 

ไม่รู้มันดีจริงรึเปล่ากับการทำงานอย่างหนักขนาดนี้

มันอาจจะดีในอนาคต แต่…สำหรับตอนนี้ก็ไม่รู้สิ

 

 

ตานั่นจะไปแล้วจริงๆด้วย

เราก็…ไม่รู้จะเอายังไงเหมือนกัน

บางวันก็สนิทกันเกิน จนรู้สึกว่า เฮ้ย อย่าเพิ่งรีบหมดวัน อย่างเพิ่งรีบจบกันได้มั๊ย

บางทีก็ไม่ได้พูดกัน แบบ แยกกันไปเลย

เราก็พยามทำความเข้าใจความสัมพันธ์

เพราะเราเป็นเพื่อนธรรมดากันไง ไม่ใช่เพื่อนสนิท

อีกอย่าง ไม่อยากเป็นมากกว่าหรือสนิทกว่านี้ด้วยแหล่ะ

 

ไม่ได้เสียใจนะ พูดจริงๆ….ออกจะโล่งใจมากกว่า

 อยากอยู่แบบสงบสักพัก

I will make it through the winter

อังคาร 160908 1758

 

การได้อยู่บ้านช่วงฤดูฝนเป็นอะไรที่มีความสุขมากๆ

เราลาพักร้อนสองวัน….เพื่ออยู่บ้านเฉยๆ

พอตกเย็นวันนี้ก็เริ่มใจไม่ดี เพราะพรุ่งนี้ต้องกลับไปทำงานแล้ว

ครั้งนี้ชีวิตการทำงานมาถึงจุดที่ว่าไม่มีความสุขและเบื่อกับสิ่งที่ทำเต็มทน

…..มันเครียดเกินไปด้วยแหล่ะ

ตอนนี้ได้แต่นั่งนับเวลาถอยหลัง

ถ้าเอาเข้าจริงรีสอร์ทที่พังงาที่ทำอยู่ สักมีนาเมษาก็น่าจะเสร็จ

คงได้จากไปตอนนั้นแหล่ะ ครั้งนี้ก็คิดจริงๆละว่าต้องไปแน่ๆ

 

อีกสามเดือนครึ่งก็หมดปีพอดี

ทุกอย่างเหมือนเดิมเลย

เรายังฟังเพลงซ้ำๆ เป็นเพลย์ลิสตั้งแต่สงกรานต์

เป็นเพลงเดิมๆที่เคยเซฟไว้ตั้งแต่ตอนนั้น

ทำให้นึกถึงตอนรู้จักตานั่นใหม่ๆ

ตอนที่ยังฟุ้งซ่านกว่านี้…..ตอนนี้เป็นเพื่อนทำงานกันแนบเนียนไปแล้ว

ซึ่งก็ดีกับเรา ถึงแม้ว่าบางทีจะยังพยามแอบซึ้งอยู่คนเดียวบ้างก็ตาม

นี่เราพยามช่วยเค้าเรื่องงานที่อื่นอยู่….

จนตอนนี้ เราว่าเค้าก็ยังไม่ได้สงสัยอะไรอย่างจริงจังหรอก ว่าเราคิดอะไรอยู่

อาจจะตะหงิดๆในใจบ้าง แต่หลักฐานยังไม่เพียงพอ

เคยคิดว่าจะบอก จะถามเหมือนกัน เพราะก็อยากรู้ว่าเค้าจะรู้ตัวบ้างมั๊ย

 

 

เมื่อวานไปงานอ.ศิลป…..

อยู่ที่มหาลัยแค่ครึ่งชั่วโมง ก็รบหนีออกมา

เพราะเพื่อนส่วนใหญ่เบี้ยวไม่มากัน

แล้วงานมันก็ไม่ค่อยมีอะไรด้วย เพราะว่าติดเรื่องงานพระพี่นางฯ

เราไป เพราะเราคิดถึงมหาลัย ทุกอย่างยังเหมือนเดิมจริงๆด้วย

คิดถึงมหาลัยสีส้มกับหลายๆอย่างที่เคยเกิดขึ้นที่นั่นในอดีต

 

เราว่าเราห็นวีแว้บๆ คิดว่าน่าจะใช่….

ตอนที่อยู่ที่งาน ก็เกาะนุ้ยแน่น เพราะกลัวต้องเจอวีตามลำพัง

แต่ไม่เจอกันซึ่งๆหน้าก็ดีแล้ว

ถึงแม้ว่า จริงๆแล้วเราจะยังคิดถึงวีอยู่เกือบทุกวันก็ตาม….

พยามไม่คิดอีกแล้วว่า เคยรู้สึกอะไรบ้าง เพราะทั้งหมดมันก็แค่นั้น….

 

 

ตอนนี้แค่อยากอยู่แบบสงบๆเท่านั้นเอง