เพราะเราเป็นเพื่อนกันไง

อาทิตย์ 280908 1731

 

 

ฝนเพิ่งหยุดตก

 

 

ปวดหัวเป็นบ้า….ในที่สุดพรุ่งนี้ก็วันจันทร์

เราเบื่อกับการไปทำงานที่นี่อย่างที่สุดแล้ว….

ยื่นใบลาพักร้อนอีกแล้ว

แข็งใจไว้อีกสองอาทิตย์

อีกไม่นานก็หมดเดือนสิบ

อีกไม่นานก็เดือนธันวาแล้ว

 

 

อยากอยู่บ้าน ทำงานบ้าน

ซักผ้า ถูกบ้าน ล้างห้องน้ำมันทุกๆวัน…

นอกจากงานบ้านแล้ว

มาคิดๆดู เราไม่ได้ทำในสิ่งที่ชอบทำ…เคยชอบทำตั้งหลายอย่าง

เช่น การดูหนัง กับการอ่านหนังสือที่ชอบ ก็ไม่ได้ทำมาหลายเดือน

หลายอย่างที่หายไปถูกแทนที่ด้วยการทำงานมากเกินไป

จนบางครั้งเริ่มคิดว่า สิ่งที่ได้มาไม่คุ้มกับที่เสียไปเลย

เพราะตอนนี้กลายเป็นคนที่ไม่มีความสุขเท่าไหร่หนัก

 

ไม่รู้มันดีจริงรึเปล่ากับการทำงานอย่างหนักขนาดนี้

มันอาจจะดีในอนาคต แต่…สำหรับตอนนี้ก็ไม่รู้สิ

 

 

ตานั่นจะไปแล้วจริงๆด้วย

เราก็…ไม่รู้จะเอายังไงเหมือนกัน

บางวันก็สนิทกันเกิน จนรู้สึกว่า เฮ้ย อย่าเพิ่งรีบหมดวัน อย่างเพิ่งรีบจบกันได้มั๊ย

บางทีก็ไม่ได้พูดกัน แบบ แยกกันไปเลย

เราก็พยามทำความเข้าใจความสัมพันธ์

เพราะเราเป็นเพื่อนธรรมดากันไง ไม่ใช่เพื่อนสนิท

อีกอย่าง ไม่อยากเป็นมากกว่าหรือสนิทกว่านี้ด้วยแหล่ะ

 

ไม่ได้เสียใจนะ พูดจริงๆ….ออกจะโล่งใจมากกว่า

 อยากอยู่แบบสงบสักพัก