อาทิตย์ 121008 1856
ทุกวันที่ผ่านมาก็เรื่อยเปื่อย เป็นปกติไม่มีอะไรกลุ้มใจเท่าไหร่นัก….
จากที่ปกติมักมีเรื่องให้หนักใจ ปวดใจอยู่เสมอ
เจ้านายบอกว่าปลายเดือนให้ไปดู site ที่อินเดียกับเผือก
มันก็ดูเป็นโอกาสที่ดี แต่การไป site กับเผือกมักเป็น trip ที่ทรมานเสมอ
เราก็เลยค่อนข้างๆเฉยๆ เอนเอียงไปทางไม่อยากไป
เพราะช่วงนี้อารมณ์.เฉยๆ. อยู่ติดตามตัวเองไปทุกที่
แต่ในเมื่อมันเป็นงาน และเรายังทำงานให้เค้าอยู่…ก็คงต้องไป และทำต่อไป
พรุ่งนี้ลาสามวัน
แต่ปรากฏว่าเพราะไอ้งานอินเดียเนี่ยแหล่ะ
เราเลยต้องแวะไปทำงานวันจันทร์ ทั้งๆที่ลาไว้แล้ว
แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะว่าลึกๆแล้วก็ห่วงงานนี้อยู่เหมือนกัน
ฝนตกเปาะแปะมาได้ไม่กี่วัน สงสัลยเลยทำให้ปลายปีนี้ไม่เศร้าเท่าปีก่อน
เกี่ยวมั๊ยนี่???
เวลาที่มีคนมาเอาใจใส่กว่าปกตินี่มักทำให้เราอึดอัดเสมอ
มันเป็นพฤติกรรมที่เราไม่ชอบเอาเสียเลย
คือมันมาในแบบที่เราไม่ชอบน่ะ
ถ้ามาในแบบที่เรายินดีด้วยมันก็คงดี แต่นี่ไม่ใช่
มันกลายเป็นความไม่สบายกายและไม่สบายใจ
ทำให้เราเบื่อและไม่ชอบที่เค้ามาทำแบบนี้กับเรา
อึดอัดหว่ะ
บางทีเลยเกิดความรู้สึกผิดนิดหน่อย
ที่ต้องปฏิเสธแบบทื่อๆไป ก็มันไม่ชอบจริงๆ ไม่รู้จะทำยังไง
หวังว่าคนนั้นคงไม่ได้อึดอัดกับเราหรอกนะ
เพราะเท่าที่จำได้คือ เราก็รักษาระยะหว่างไว้ได้ดีพอสมควร
ไม่อยากให้เค้าอึดอัดกับการที่เราเป็นแบบนี้
เรื่องตานั่นมีความคืบหน้าด้วยนะ…
คือ นี่ก็ผ่านมา…(นับนิ้ว)..โอ้โห ครึ่งปีแล้ว
ผ่านความสับสนมาก็หลายครั้ง จนสุดท้าย เราก็กลายเป็นเฉยๆไป
คือชอบ มันก็ชอบแหล่ะ แต่ position ที่มีและเป็นอยู่
มันก็เป็นอย่างที่เป็นได้แค่นั้น แค่นั้นอย่างเดียว
ซึ่งเราก็โอเคนะ ก็เป็นเพื่อนกันไป
วันไหนมาเจอกัน คุยกันเยอะ ไปด้วยกัน มีโอกาสก็ไปกัน เราก็ยิ้มๆไป
วันไหนตัวใครตัวมัน ก็ทำงานของตัวเองกันไป
เราก็เฉยๆไง โอเคด้วยซ้ำกับการที่มันเป็นแบบนี้ เจอกันทุกวัน ทำงานกันไป
ไม่ต้องจีบกัน คุยกันปกติมาก
บางวันเราก็ลืมไปด้วยซ้ำว่าเราชอบเค้า
จนเกือบเดือนที่ผ่านมา
เราคิดว่าเค้าคงรู้ได้โดยไม่ยากแล้วล่ะ ว่าเราคิดยังไง
แล้วเรายังรู้อีกด้วยว่าเค้าสังเกตเรา ว่าเรายังคิดติดตามเค้าอยู่มั๊ยในระหว่างวัน
คือนะ อย่าทำยังงี้เลย กูชอบมึงแน่นอน
แต่แบบนี้…ถึงเค้าจะไม่ได้ตั้งใจ…เราก็วูบๆวาบๆเหมือนกันนะ
คือไม่ได้ตื่นเต้นเหมือนตอนที่รู้ตัวว่าชอบเค้าแรกๆหรอก
แต่มันรู้สึกแบบ ทำตัวไม่ค่อยถูกแฮะ
ไม่ต้องเชคเรทติ้ง ยังไงกูก็ชอบมึง มึงแย่กว่านี้กูก็ชอบมึง เข้าใจมั๊ย
ก็แปลกดีนะ หรือว่าเราคิดไปเองอีกแล้วไม่รู้สิ
มันก็ดูได้ไม่ยาก กับการที่เค้ามองเราด้วยสายตาแบบนั้น
ทำให้รู้ได้ว่า เค้าจับได้แล้วล่ะว่าเราคิดยังไง
เหมือนในเพลงในหนังที่ชอบพูดทำนองว่า “…สายตาเธอที่มองมา ..”ฯลฯ
ก็น้ำเน่าแบบตลกๆดีเหมือนกัน
ถามว่าตอนนี้เราคิดยังไง
เราก็คิดกับเค้าแบบเดิม และจะไม่ทำอะไรไปมากกว่านี้ด้วย
ทุกอย่างเหมือนเดิม เพราะเราไม่คิดว่าเค้าจะมารู้สึกจริงจังอะไรกับเราด้วย
ที่มันเป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว
คือเรารู้จักกันประมาณนึง เจอกันทุกวัน มีโอกาสก็ค่อยไปเที่ยวกัน
วันไหนไม่ว่าง ก็อยู่กับเพื่อนตัวเองไป
เราไปจีบเค้าไม่ได้ และคิดว่าสุดท้ายแล้ว ที่เป็นแบบนี้มันดีกับเราที่สุด
ถ้าจะมีอะไรมากกว่านี้คงไม่ได้มาจากเราแน่ๆ…
พอโตแล้วหลายๆอย่างมันก็เป็นธรรชาติขึ้นนะ
ว่ามั๊ย
