Archive for December, 2008

h1

เงียบๆ

December 21, 2008

อาทิตย์ 211208 1037

 

 

เมื่อวานปวดหัวมากอยู่ครึ่งวัน

ไม่เคยปวดขนาดนี้มานานแล้ว

ไม่ใช่ไมเกรน และไม่ใช่ปวดสายตา

นอนปวดอยู่นาน ปวดมากจนไม่มีแรงไปหยิบยา

ปวดอยู่ยังงั้น จนหลับไป

 

ใกล้ๆเช้าฝันถึงพวกเพื่อนๆที่มหาลัย ไปภูเก็ตกัน

เห็นทะเล แต่ที่รู้ว่าคงจะเป็นภูเก็ตเพราะมีบัวอยู่ด้วย

ตื่นมายังปวดหนึบๆอยู่นิดหน่อย คว้าผ้าห่มเอาไปซัก (จริงๆซักไปเมื่อาทิตย์ที่แล้ว แต่กลัวเสาร์หน้าจะไม่มีเวลา)

ตอนนี้กำลังนั่งคิดอยู่ว่า วันนี้จะทำอะไรดี

 

 

เมื่อวันศุกร์ไป beer park ที่ esplanade

สนุกดีเหมือนกัน เราคงไม่ไป CTW ละล่ะ เพราะที่นี่ก็โอเค ใกล้ที่ทำงานกว่าด้วย

เจอรุ่นพี่บางคนแต่ขี้เกียจทัก เจอรุ่นน้องวีไอ้พวกเด็กจิตกัมกลุ่มเดิมที่เหมือนจะรู้จักกัน

นึกอยู่นานว่าไอ้กลุ่มนี้มันกลุ่มไหนวะ ถึงนึกออกว่าอ๋อ พวกแก๊งค์เพื่อนมาโนชนั่นเอง

ดีนะ…คู่กรรมที่เราลืมชื่อไปแล้ว ไม่มาด้วย

จะพารานอยด์ทำไมไม่รู้ แต่ก็ระแวง เราไม่ชอบเจอคนรู้จัก

…จริงๆแล้วไม่ชอบเจอคนประเภทเดียวกับวีในที่สาธารณะมากกว่า

 

 

ไม่รู้ตัวว่าเมา ห้าทุ่มเรียกแท๊กซี่กลับบ้าน

ไฮเนเก้นนี่มันร้ายกาจจริงๆ ถึงบ้านจึงรู้ได้ว่า มึนใช้ได้หล่ะวะกู

คิดว่าอาทิตย์หน้าคงไปกินกันอีก….

 

 

จริงๆอาทิตย์ที่ผ่านมามีเรื่องไม่สบายใจมากๆ เครียดมาก

กลับมานอนไม่หลับอยู่หลายวัน

กลับมาร้องไห้ หลังจากหยุดร้องไปตั้งหลายเดือน

กลุ้มๆอยู่ยังงั้น แล้วมันก็หายเอง

ก็คงต้องลองดู….อีกสักพัก แล้วเมื่อถึงเวลา เราจะรู้มั๊ยวะ ว่าควรจะทำยังไง

กลัวตอนนั้นกลับมากลุ้มอีก

ทีนี้ล่ะ คงกลุ้มจริงกว่าวันที่ผ่านมาเยอะเลย

 

อีกสี่วันนิดๆเท่านั้น….

h1

ทางสายเบี้ยว

December 7, 2008

อาทิตย์ 071208 1946

 

 

แม้ว่าได้พยามเอาใจออกห่างแล้ว
เราก็ยังรู้ตัวอยู่เสมอว่าในความเป็นจริงมันไม่ง่ายขนาดนั้น…
ตลอดเวลาที่ผ่านมา
เราทำตัวลำบากและทำใจลำบากกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น
จะยังไงดี…

เป็นเพื่อน ก็ไม่ใช่
เป็นเพื่อนที่ทำงานก็ไม่ใช่
เป็นคนรู้จักก็ไม่ได้…
ไม่ได้เป็นอะไรกันเลย…คงใกล้เคียงที่สุด
แล้วยังไง ?
ไม่ต้องคอยช่วยเหลือกัน
ไม่ต้องคอยปรึกษากัน
ไม่ต้องพูดกันอีกแล้วใช่มั๊ย
ถึงจะสบายใจ ….

 

เราได้พยามกันความรู้สึกตัวเอง
เอาไปวางไว้ในที่ที่เหมาะสม
แต่เมื่อมันไม่ได้ผล เราก็ต้องทำตัวเฉยเฉย
ไม่พูดและไม่หัวเราะ
ซึ่งไม่ได้ชอบนัก เพราะรู้ว่าไม่ใช่คนแบบนั้น…
อยากจะด่าให้สาแก่ใจ
แต่พยามข่มอารมณ์บ้าๆพวกนี้ไว้
คิดว่าจะไม่ทำนะ ..แต่บางทีก็เสียใจมากเกินไปกับเรื่องนี้

สิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้
ก็มีแต่ความโมโห และความเจ็บใจ
หลังๆพูดกับเค้าน้อยลง
น้อยลงอย่างมาก
พยามเลี่ยงไม่เจอให้น้อยที่สุด
เพราะ base on จากคำที่เตือนตัวเองบ่อยๆว่าไม่ได้เป็นอะไรกันนิ
แต่เค้ามักจะมาพูดด้วยเสมอ มาถาม เราหนี เค้าก็ตาม….
ทำให้มันยากขึ้นไปอีก
จริงๆแล้วที่มันซับซ้อนคงเป็นเพราะตัวเราเองมากกว่า

แต่ขอร้องล่ะ
เรากำลังพยามหนีเรื่องลำบากใจพวกนี้
จะให้เราทำตัวแบบไหน…
เราถึงจะไปด้วยกันคนละทางได้…

 อีกครั้งที่ทำให้รู้ว่า
ความจริงใจเป็นสิ่งที่ควรประหยัดกว่าความดี
ด้วยเพราะว่าความจริงใจจองเราเป็นพื้นฐานให้เกิดความดี
และมันหมดเร็วกว่าที่คิดไว้เยอะ….