TUE 2700710
เราพบว่าการเขียนจดหมายที่ค่อนข้างจะจริงจัง
(สมัครงาน ขอข้อมูล ประสานงาน ฯลฯ อะไรก็แล้วแต่)
มันยากพอๆกันทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษเลย(โว้ย)
รอจดหมายจากโรงเรียนเพื่อจะเอาไปทำวีซ่า…หนึ่งเดือน
ตอนแรกบอกสองอาทิตย์ พอนานเข้าก็เริ่มเครียด สรุปมันรับเข้าเรียนแน่หรือเปล่า
หรือว่าเปลี่ยนใจ กว่าจะได้มาก็ใช้ความกังวลซะคุ้มเลย
พอได้แล้ว ก็โทรไปนัดกับสถานทูต กะว่าอีกสามสี่วันค่อยไป
ปรากฏว่าว่าคิวไม่ว่างเลย เต็มไปอีกหนึ่งอาทิตย์
….ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก โชคดีที่เตรียมของไว้หมดแล้ว (ขอบคุณความล่กส่วนตัว)
ทำให้ทันไปวันว่างสุดท้ายของสถานทูตพอดี
…ใครว่าความพารานอยด์ประสาทแดกเป็นเรื่องแย่ ?
ประสบการณ์สถานทูตเมื่อวันศุกร์ไม่มีอะไรน่ากลัว
ไปถึงล่วงหน้าเกือบชั่วโมง ใช้เวลาคุยกับเจ้าหน้าที่เรื่องเอกสารสิบนาที ไม่เกินสิบสองนาที (ไม่รวมนั่งรอ)
เช้าวันนั้นแย่อย่างเดียวคือตื่นมาเปลือกตาบวมข้างนึง ทำให้ง่วงนอนและเบลอตลอดเวลา
ตาไม่สู้แสงเหมือนคนแฮ้งค์อย่างหนัก
กาแฟสองชอทครึ่ง กว่าจะสร่างเอ๋อ ก็ครึ่งชั่วโมงเข้าไปแล้ว เดินตากแดดกลับบ้าน
ก็ต้องรอดูว่า วีซ่าจะสำเร็จทันวันเครื่องบินที่ซื้อตั๋ว(ด้วยความบ้าบิ่น)หรือไม่
ระยะนี้(ในราวห้าอาทิตย์) รู้สึกไม่ค่อยมีแรง พอยกของเยอะๆแล้วจะเหนื่อยเร็ว
ไม่รวมที่เคยหน้ามืดและเวียนหัวบ่อยๆ ตอนแรกก็คิดว่าเป็นเพราะประจำเดือนแน่ๆ
แต่หมดรอบแล้วก็ยังมึนอยู่ คิดว่าคงจะมีความแปลกประหลาดเกิดขึ้นอีกแล้ว
สงสัยจะกินโปรตีนน้อยเกินไป เจออากาศวัยทองเข้าไป ร่างกายไม่เข้าใจเลยรู้สึกไม่ค่อยสบายนัก
วันนี้ชั่งน้ำหนักเลยพบว่า น้ำหนักลงไปอีกหนึ่งกิโลฯ
ประมวลรวมแบบมั่วๆว่า
น้ำหนักลด(ไปต่ำกว่าเกณฑ์เข้าไปอีก) กินอาหารไม่ healthy(ผักเยอะ คาร์บเยอะ กินโปรตีนและน้ำน้อย)
ไม่ได้ออกกำลังกาย (แบบคาร์ดิโอ) รวมทั้งเครียดลึกๆก่อนหน้านี้
ร่างกายเลยเซื่องไป ….ก็ไม่รู้จะทำไง แต่ไม่ชอบที่หน้ามืดรู้สึกอยากเป็นลมบ่อยๆแบบนี้กับหมดแรงเร็ว
เดือนนี้ป่วยเยอะแบบผิดปกติด้วย…ก็เอานะ จะไม่สบายก็เป็นซะตั้งแต่ตอนนี้แล้วช่วยหายก่อนไปด้วย
บางทีก็ยังงงอยู่ว่า นี่จะเดินทางแล้วเหรอวะ
แบบว่ามันหวิวนะ วันนี้ไปเดินดูเสื้อก็ยังไม่ค่อยอินเท่าไหร่นัก
แต่ที่มันเศร้าแบบที่มูราคามิกับหว่องฯต้องเอาไปทำหนัง(หรือหนังสือ)คือ
ของใช้ส่วนตัว ที่มีเราใช้อยู่คนเดียวและมีวันหมดอายุ
ได้แก่ ครีม โลชั่น น้ำยาบ้วนปาก ไปถึงครีมอาบน้ำ โฟมล้างหน้า
ต้องมาคำณวนเผื่อให้มันหมด หรือใกล้หมดทันวันที่จะไปเรียน
ไอ้ที่ขอซ้ำๆมีหลายอันแต่ใช้ไปแบบครึ่งๆกลางๆตอนนี้ทยอยใช้หมดบางส่วนแล้ว
ไม่ได้ซื้อเพิ่ม หมดแล้วทิ้งเลย…..
ซึ่งถ้าเปิดค้างทิ้งไว้ ไม่เอาไปด้วย สองปีกลับมามันก็ยังแห้งเน่าอยู่ที่เดิม
ไม่มีใครเก็บ ไม่มีใครใช้แน่นอน
คนอื่นเค้าเป็นเหมือนกันมั๊ยวะ
นี่มันเศร้านะ
