A whiter shade of pale

FRI 020710

สมัยเรียนมหาลัยโดนข้อหาว่าติดบุหรี่
ตอนนั้นเถียงขาดใจ และตอนนี้ก็ยังยืนยันว่าไม่ใช่
ด้วยความที่เป็นผู้หญิงไม่กี่คนที่สูบบุหรี่แบบ…ค่อนข้างเปิดเผย
แต่จริงๆแล้วก็ไม่ได้มาดมั่นในความเป็นผู้หญิงสูบบุหรี่สักเท่าไหร่
ออกจะหลบๆด้วยซ้ำ ไม่ใช่ออกนอกห้องเลคเชอร์ปุบจุดปั๊บ
ช่วงท้ายๆของมหาลัย เราอยู่คณะบ่อย นอนนั่นบ้างสลับกับทำงาน
บวกกับมีสตูดิโอด้วย สถานที่ก็เลยทำให้มันง่ายขึ้น
แต่ก็นั่นแหล่ะ ด้วยความที่เป็นผู้หญิงไม่กี่คน มันเลยจำง่ายว่ายัยนี่ติดบุหรี่

ไม่จริงนะ เราสูบตามอารมณ์ ไม่ว่าจะเครียด หรือเศร้าแม้กระทั่งแฮปปี้
ถ้าอยากสูบก็สูบเท่านั้นเอง รวมทั้งตอนกินเหล้าด้วย
ช่วงที่ชอบสูบที่สุดคือหลังกินข้าว และตอนฝนตก
พอทำงานแล้ว อะไรๆก็เปลี่ยนไป เพราะสถานที่และบุคคลไม่ส่งเสริม
ก็เลยห่างๆไปบ้าง…..นานๆเข้าก็เหมือนเลิก แต่ไม่ใช่

สองปีที่ผ่านมาสูบน้อยลงเยอะ ไม่รู้เพราะอะไร
เราไม่เคยแคร์ว่าใครจะคิดยังไง แต่ก็พยามระวังตัว ไม่ทำกับคนที่ไม่สมควรทำ
จริงๆก็แคร์นะ แต่น้อยมาก กับแค่ไม่กี่คน เราไม่ได้ปิด แต่แค่ไม่ได้ทำให้มันโจ่งแจ้ง
เพื่อนก็รู้กันอยู่แล้วว่าเราเป็นยังไง
เวลามีรณรงค์อะไรก็ไม่ค่อยสะทกสะท้านหรอก
ใครจะทำอะไร มันตัดสินใจของมันเอง คิดเอาเองทั้งนั้น
ใช่ว่าบังคับให้ทำซะหน่อย หรือว่าจะเลิกจะหยุดมันไม่ต้องห้ามกันหรอก

คืนนี้เป็นอีกครั้งที่เหมาะแก่บุหรี่โมเม้นท์
วันศุกร์ชื้นๆ อยู่บ้านเงียบๆคนเดียว ไม่อยากออกไปเจอใคร
ปล่อยควันให้ลอยไปพร้อมความสงสัย ว่าคุณจะทำอะไรอยู่ที่ไหน ณ ตอนนี้
เท่านั้นเอง

Advertisement