To do what I have to do

SUN 290810

รู้สึกตัวอีกที ทุกอย่างก็กลายเป็นสิ่งสำคัญ เป็นสิ่งจำเป็นไปหมด
การตัดสินใจเลือก เก็บไว้ เป็นเรื่องลำบากใจ

มารู้สึกตัวอย่างจริงจังว่าอีกไม่กี่วันจะเดินทางแล้ว
แม้ว่าปัญหาน่าเกลียดยังทำให้กังวลใจอย่างหนัก คือจนตอนนี้แล้ววีซ่ายังไม่มาเลย
ความหนักใจทับถมแทบสำลัก ไม่อยากเลื่อนวันเดินทาง
ก็จริง มันไม่ใช่ว่าอยากจะรีบไปจากที่นี่ แต่ตั๋วที่จ่ายเงินไปแล้วมันเลื่อนไม่ได้
อยากไป แต่ไม่อยากไป แต่ก็ต้องไปและอยากไป
ประสาทใหญ่แล้ว

ยังไม่ได้เก็บของจริงจัง แต่เอาเสื้อมาพับและม้วนไว้แล้วใจมันเศร้า
ถุงเท้า เสื้อยืด เครื่องแกง และคอนแทคเลนส์…..และอีกหลายอย่างมากที่ไม่เคยคิดว่ามันเป็นปัจจัย
รู้สึกตัวอีกที ทุกอย่างก็ดูจะสำคัญไปหมด
หลังจากเปรียบเทียบรูปทรงภายนอกของกระเป๋าสีน้ำเงินกับกองของเกือบทั้งหมด
คงจะต้องมีการยกเลิกรายการบางอย่างออกไปมากพอสมควร
คิดเหมือนกันนะ ว่าถ้าไม่เอาไปมันจะมีอะไรหรือเปล่า
ของหลายอย่างเกิดมาไม่เคยใช้เลยแต่ก็ต้องซื้อ เช่น ยาแก้ท้องเสีย ยาปวดเมนส์ ไม่เคยกินสักครั้ง
นี่ยังคิดว่าจะซื้อยาไมเกรนไปดีมั๊ย ไม่เป็นมาสองปีแล้ว มันจะซวยเป็นตอนอยู่นู่นป่าววะ
นาฬิกาก็ใส่ไม่บ่อย มันเลยมีอันที่ถ่ายหมดแล้วเยอะมาก ที่สำคัญ มันหมดนานหรือยัง?
ต้องเอาไปเปลี่ยนอีก ถุงเท้าที่ไม่ค่อยใส่ ก็ต้องซื้อเพิ่ม
อุปกรณ์การเรียนที่ไม่ใช้มาหลายปีแล้ว ก็ต้องซื้ออีก….
ด้วยความงกส่วนตัว ก็ยังหวังว่ากระเป๋าจะมีซอกเล็กๆไว้ยัดฟองน้ำล้างจาน
ผ้าเช็ดโต๊ะ เช็ดของ จะเช็ดอะไรก็เช็ดไปเถอะ
ยาดม เอาไปเยอะมาก ซับมันก็มี ทิปชู่แบบป๊อบอัพ
ช้อนแกงแบบสั้น กล่องข้าวแบบเวฟได้……….
รองเท้าจะยัดยังไงไม่ให้พัง น้ำหอมจะแพคยังไงไม่ให้แตก
เห็นลิสแล้วเหนื่อยใจ มันเลยกลายเป็น ไม่ทำอะไรมันซะเลย

บอกแล้ว ว่าอยากไปแต่ไม่อยากไป

ความจริงในใจ

SAT 140810

ไม่น่าเชื่อว่าอยู่เฉยๆโดยไม่ทำงานมาสิบเดือนแล้ว
บอกได้เลยว่ามีหลายครั้งเหมือนกันที่คิดถึงและอยากกลับไปทำงานเหมือนก่อน
คือ ยังไงหล่ะ….ชีวิตการทำงานมันมีอิสระในแบบของมัน
แม้ว่าจะต้องทำงานภายใต้คำสั่งและความต้องการของคนอื่นก็ตาม

นึกเจ็บใจตัวเองอยู่หลายทีว่าทำไมไม่รู้จักเก็บตังค์ซื้ออุปกรณ์ดิจิทัลก่อนออกจากงาน
จะได้ไม่ต้องขอเงินพ่อแม่แบบนี้
เมื่อวานแม่พาไปซื้อโน้ตบุค รู้สึกขมๆในคอที่โตขนาดนี้แล้วยังใช้เงินแม่อีก
แม้ว่ามันจะเป็นเงินเยอะอยู่ แต่ดูแล้วราคามันไม่เกินความสามารถตัวเองซะหน่อย
ถ้าตอนนั้นกลั้นใจทยอยเก็บเงิบไว้ ก็ซื้อมันได้ด้วยตัวเองแน่นอน
ยืนมองเค้าเอาบัตรเครดิทแม่ไปคีย์แล้วไม่ชอบเลย
แม่คงไม่ว่าอะไร แต่การที่แม่พูดว่าถ้าอยากได้ก็จะซื้อให้ มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก
เราคิดว่าแม่ไม่สะเทือนหรอกกับการซื้อของให้ลูก แต่เราก็…ไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องที่รับได้อยู่ดี

อยากกลับไปทำงาน แต่ก็อยากเรียนด้วย
อยากไปเรียน แต่ก็ไม่อยากไป

stress is here

FRI 130810

การขีดปฏิทินทิ้งไปแต่ละวันไม่ช่วยอะไรนอกจากทำให้เป็นประสาท
เป็นเครียดแล้วก็หวาดระแวง

อาทิตย์ที่แล้วมีเรื่องขลุกขลักเกี่ยวกับเราเรื่องเรียนที่ทำให้เราโมโหมาก
ตอนแรกก็วีซ่าทำเอายังเครียดจนถึงวันนี้ แล้วก็ยังไม่รู้ด้วยว่าจะเป็นยังไง
เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเกิดอะไรขึ้น ถามใครก็ไม่มีใครตอบได้
ความไม่รู้และการรออย่างไม่มีกำหนดที่มันมะเร็งชัดๆ
ที่สำคัญ ก็ได้แต่สงสัยและโกรธตัวเอง ว่าน่าจะทำนั่นทำนี่ให้ดีกว่านี้
ตอนนี้ก็จ๋อยแดก โทษตัวเอง เป็นประสาทอ่อนๆ และได้แต่คิดว่าครั้งหน้าต้องไม่พลาดแบบนี้

ต่อมาก็เรื่องที่พักของโรงเรียน เรื่องนี้ทำเราหัวเสียมากถึงขั้นชกหน้าจอโน้ตบุค
คงชกไม่แรงพอ จอมันเลยสไลด์ตัวเองลงไปประมาณห้าสิบองศากว่าๆ
ผลก็คือ มือไม่เจ็บ จอไม่พัง แต่ยังโมโหมากอยู่
โกรธมาก เราเกลียดเรื่องพวกนี้ ในเมื่อทำทุกอย่างตามข้อกำหนด ตามระเบียบทุกอย่าง ทำอย่างถูกต้องแต่ยังพลาด
มันต้องมีใครสักคนทำผิดเรื่องนี้แน่ๆ โกรธจนถึงตอนนี้

ก็เป็นแบบนี้มาสิบวันแล้ว ประสาทเรื่องวีซ่า โมโหเรื่องห้อง
โกรธสลับเครียดอยู่แบบนี้แหล่ะ
แล้วตอนนี้ทั้งสองเรื่องนี่ยังไม่มีคำตอบ ไม่มีความคืบหน้าอะไรเลย

รู้สึกเก็บกด…..อย่างมาก
รู้สึกเหนื่อย และเครียด อาจจะเหนื่อยเพราะเครียดก็ได้