SUN 290810
รู้สึกตัวอีกที ทุกอย่างก็กลายเป็นสิ่งสำคัญ เป็นสิ่งจำเป็นไปหมด
การตัดสินใจเลือก เก็บไว้ เป็นเรื่องลำบากใจ
มารู้สึกตัวอย่างจริงจังว่าอีกไม่กี่วันจะเดินทางแล้ว
แม้ว่าปัญหาน่าเกลียดยังทำให้กังวลใจอย่างหนัก คือจนตอนนี้แล้ววีซ่ายังไม่มาเลย
ความหนักใจทับถมแทบสำลัก ไม่อยากเลื่อนวันเดินทาง
ก็จริง มันไม่ใช่ว่าอยากจะรีบไปจากที่นี่ แต่ตั๋วที่จ่ายเงินไปแล้วมันเลื่อนไม่ได้
อยากไป แต่ไม่อยากไป แต่ก็ต้องไปและอยากไป
ประสาทใหญ่แล้ว
ยังไม่ได้เก็บของจริงจัง แต่เอาเสื้อมาพับและม้วนไว้แล้วใจมันเศร้า
ถุงเท้า เสื้อยืด เครื่องแกง และคอนแทคเลนส์…..และอีกหลายอย่างมากที่ไม่เคยคิดว่ามันเป็นปัจจัย
รู้สึกตัวอีกที ทุกอย่างก็ดูจะสำคัญไปหมด
หลังจากเปรียบเทียบรูปทรงภายนอกของกระเป๋าสีน้ำเงินกับกองของเกือบทั้งหมด
คงจะต้องมีการยกเลิกรายการบางอย่างออกไปมากพอสมควร
คิดเหมือนกันนะ ว่าถ้าไม่เอาไปมันจะมีอะไรหรือเปล่า
ของหลายอย่างเกิดมาไม่เคยใช้เลยแต่ก็ต้องซื้อ เช่น ยาแก้ท้องเสีย ยาปวดเมนส์ ไม่เคยกินสักครั้ง
นี่ยังคิดว่าจะซื้อยาไมเกรนไปดีมั๊ย ไม่เป็นมาสองปีแล้ว มันจะซวยเป็นตอนอยู่นู่นป่าววะ
นาฬิกาก็ใส่ไม่บ่อย มันเลยมีอันที่ถ่ายหมดแล้วเยอะมาก ที่สำคัญ มันหมดนานหรือยัง?
ต้องเอาไปเปลี่ยนอีก ถุงเท้าที่ไม่ค่อยใส่ ก็ต้องซื้อเพิ่ม
อุปกรณ์การเรียนที่ไม่ใช้มาหลายปีแล้ว ก็ต้องซื้ออีก….
ด้วยความงกส่วนตัว ก็ยังหวังว่ากระเป๋าจะมีซอกเล็กๆไว้ยัดฟองน้ำล้างจาน
ผ้าเช็ดโต๊ะ เช็ดของ จะเช็ดอะไรก็เช็ดไปเถอะ
ยาดม เอาไปเยอะมาก ซับมันก็มี ทิปชู่แบบป๊อบอัพ
ช้อนแกงแบบสั้น กล่องข้าวแบบเวฟได้……….
รองเท้าจะยัดยังไงไม่ให้พัง น้ำหอมจะแพคยังไงไม่ให้แตก
เห็นลิสแล้วเหนื่อยใจ มันเลยกลายเป็น ไม่ทำอะไรมันซะเลย
บอกแล้ว ว่าอยากไปแต่ไม่อยากไป
