‘สองทุ่มก็ง่วงแล้วนะวันนี้ ฟ้าใสแจ๋วเหมือนบ่ายสี่
สี่ทุ่มจะมืดให้กันมั๊ยอยากรีบนอนพรุ่งนี้ต้องตื่นตรงเวลานะ
มีแนวโน้มว่าจะนอนไม่หลับอีกแน่คืนนี้
หิว หิว ไม่มีอะไรกิน เปิดตู้เย็นมีแต่นมกับเหล้าแล้วก็องุ่น
อืม….ขวดเหลืองๆที่กลิ้งอยู่นั่นคืออะไรวะ
อ้อ….tonic ที่ยังไม่ได้เปิด
แล้วไอ้ขวดเขียวเล็กล่ะ ฉลากเขียนภาษาเยอรมันแปลเป็นไทยได้ว่า น้ำมะนาวบริสุทธิ์เข้มข้น 100%
บ๊ะ…แล้วจะปล่อยคืนนี้ให้เซ็งไปทำไม
ตั้งแต่มาอยู่นี่เริ่มจะเปลี่ยนใจไปชอบ Vodka มากขึ้นไม่รู้เพราะอะไร
สงสัยผสมจิน(ราคาถูก)เองแล้วไม่อร่อยแบบที่ชอบมาก่อน

รสชาดชอบกล สงสัยเพราะน้ำมะนาวปลอมนั่นแหงๆ แต่ไม่แย่จนเกินไป
ที่นี่มี tonic แบบที่เราไม่รู้ว่ามันต่างกันยังไง
เห็นเพื่อนรัสเซียกิน gin กับ bitter tonic ก็เลยเอาบ้าง
และหลังจากเมาไปหลายรอบก็พบว่าไม่ชอบเท่าไหร่ จนตามหา tonic(ราคาถูก) จนเจอนั่นแหล่ะ
ไวน์(ราคาถูก) ก็ไม่ได้กินจริงจังมาสักพักแล้ว

ตีสามที่นู่นฮีคงหลับไปแล้ว

พี่คะ พี่จะมาลึกลับใส่หนูทำไม?
พี่มาของพี่ก่อน แล้วตอนนี้ปัญหามันก็มาเกิดขึ้นที่หนูแล้วนะเนี่ย แล้วหนูจะทำยังไง
เมาหัวคว่ำไปใครจะรับผิดชอบ?

แล้วพี่รู้มั๊ยว่าตอนที่พี่ไม่อยู่ตั้งเกือบสามเดือนแล้วไม่บอกกันนี่ มันลำบากจิตใจหนูมากเลย
ไอ้ที่แย่กว่าคือจะไปก็ไป จะกลับมาก็กลับ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ไอ้เราก็ปลงไปแล้ว นอนฟังเพลงเพ้ออกหักในไอพอดจนหลับไปหลายคืน
บ้าจริง นี่หนูร้องไห้นะ เข้าใจบ้างมั๊ยว่าอยู่ที่นี่มันก็ลำบากพอตัวอยู่แล้ว
หนูพยามอยู่เฉยๆแล้วพี่มาทำไม?

มีอยู่คืนนึงเหวี่ยงมากหนูฝันถึงพี่ด้วย
พี่ใส่เสื้อยืดแขนสั้นสีดำไม่มีลายกับกางเกงยีนส์ ยืนผมบางอยู่ข้างๆเพื่อนพี่(ที่หนูไม่รู้จักแต่รู้ว่ามีตัวตน)
นาฬิกาหน้าปัดดิจิทัลสายพลาสติกสีดำที่มือซ้ายกับรองเท้าผ้าใบกึ่งสปอร์ตที่ไม่ใช่คอนเวิร์ส
(มันคงจะวัยรุ่นไปสำหรับพี่สินะ)
พี่ไม่หันมามองทางหนูเลย ยืนยิ้มอยู่ได้ คนที่ยืนเลิ่กลักก็หนูนี่แหล่ะ(ดูเป็นกูมาก)
กลัวไม่สวยดูไม่เรียบร้อยตอนนั้น
ตื่นมาเหวี่ยงจัดจนขำว่าทำไมหนูต้องฝันถึงพี่ด้วย

พี่เข้าใจกันบ้างนะคะ หนูควรจะทำยังไงวะ?
เหล้าพี่ก็ไม่กิน แล้วพี่จะสนใจคนอย่างหนูบ้างหรือเปล่า
พี่ไม่ต้องลีลาลึกลับมากก็ได้ หนูไม่ค่อยมีเซ้นส์ ตามใครเค้าไม่ค่อยทัน

พี่คะ ถ้าพี่รู้สักนิด พี่จะบอกได้มั๊ยว่าหนูคิดไปเอง
หนูว่านะ บางทีมันคงจะดีกว่าถ้าหนูเพ้อไปคนเดียวเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

รู้สึกเหนื่อยมากจริงๆ
วันนี้ปวดตัวมากจนต้องหยุด นั่งเฉยๆ แล้วร้องไห้ออกมา
ไม่รู้เพราะเหนื่อยหรือเพราะเจ็บ
รู้ว่าเครียดเลยปวดไหล่มากมาหลายวันแล้ว
และมันก็ลามมาปวดหลัง
รู้สึกตกใจ เพราะไม่เคยปวดหลังมาก่อน ต่อให้ทำงานหนักแค่ไหนก็ไม่เคย
…….มันไม่ดีเลย

สาเหตุแรกเริ่มคือ
อดคิดไม่ได้ว่าทำไมเราแย่แบบนี้
สงสัยอยู่ในใจ…อย่างกับว่าจะรู้คำตอบงั้นแหล่ะ
เราทำมันผิดไปใช่มั๊ย
แล้วที่ตอนนี้มันแย่แบบนี้ เพราะเราทำพลาดไปหรือเปล่า
ถ้าเราไม่ห่วย มันจะยังเกิดเรื่องบ้าๆอยู่หรือไม่
เริ่มคิดจริงๆแล้วว่าที่มันกลายเป็นแบบนี้ เพราะกูจริงๆ

ได้แต่มองความพร่าเบลอในความมืด…
อย่างกับว่า จะมีคำตอบ มีทางออก มีเฉลยยังงั้นแหล่ะ
รู้สึกเหนื่อยจนบอกไม่ถูก
เป็นอีกครั้งที่คิดว่า อยากจะทิ้งทุกสิ่ง ขอขาดจากทุกอย่างที่เคยทำให้เศร้าใจ
ทั้งความไม่เข้าใจคนอื่นจนกลายเป็นไม่แน่ใจเรื่องของตัวเอง
ความสมดุลที่ไม่เคยพอ ไม่เคยมากพอที่จะพอดี
อยากทิ้งมันไปเลย ไปให้ไกล

เราเหนื่อยมากเลย
เหนื่อยจนอยากหยุดไปเฉยๆให้หมดสิ้นกัน
แม้มันมีหลายอย่างที่ต้องทำและอยากทำ แต่บางที….ไม่ทำก็อาจจะง่ายกว่า
เพราะมันไม่ต้องมาอ่อนแรง เหนื่อยใจอีกแล้ว
พรุ่งนี้ดูเหมือนจะอีกแสนไกล
และเมื่อมันมาถึงแล้ว….เราก็ไม่รู้ว่า จะจัดการกับมันอย่างไร
สุดท้ายนี้ เพื่อไม่ให้หลงลืมอะไรไป
คงต้องรวมเรื่องลึกลับแสนพิศวงของคุณ ที่ทำให้ทุกอย่างมันยากเข้าไปอีกด้วยเช่นกัน

…ในส่วนลึกสุดของหัวใจแล้ว ฉันอยากจะหยุดก้าวไปข้างหน้า
อยากวางมือจากการมีชีวิตอยู่
แน่นอนว่า ยังมีวันพรุ่งนี้ มะรืนนี้ และสัปดาห์หน้าที่จะต้องผ่านเข้ามาอีก
เพียงแต่ไม่เคยคิดว่ามันจะยากลำบากถึงเพียงนี้…

Kitchen-Banana Yoshimoto, เพลงดาบแม่น้ำร้อยสาย แปล

รู้สึกตัวอีกที ทุกอย่างก็กลายเป็นสิ่งสำคัญ เป็นสิ่งจำเป็นไปหมด
การตัดสินใจเลือก เก็บไว้ เป็นเรื่องลำบากใจ

มารู้สึกตัวอย่างจริงจังว่าอีกไม่กี่วันจะเดินทางแล้ว
แม้ว่าปัญหาน่าเกลียดยังทำให้กังวลใจอย่างหนัก คือจนตอนนี้แล้ววีซ่ายังไม่มาเลย
ความหนักใจทับถมแทบสำลัก ไม่อยากเลื่อนวันเดินทาง
ก็จริง มันไม่ใช่ว่าอยากจะรีบไปจากที่นี่ แต่ตั๋วที่จ่ายเงินไปแล้วมันเลื่อนไม่ได้
อยากไป แต่ไม่อยากไป แต่ก็ต้องไปและอยากไป
ประสาทใหญ่แล้ว

ยังไม่ได้เก็บของจริงจัง แต่เอาเสื้อมาพับและม้วนไว้แล้วใจมันเศร้า
ถุงเท้า เสื้อยืด เครื่องแกง และคอนแทคเลนส์…..และอีกหลายอย่างมากที่ไม่เคยคิดว่ามันเป็นปัจจัย
รู้สึกตัวอีกที ทุกอย่างก็ดูจะสำคัญไปหมด
หลังจากเปรียบเทียบรูปทรงภายนอกของกระเป๋าสีน้ำเงินกับกองของเกือบทั้งหมด
คงจะต้องมีการยกเลิกรายการบางอย่างออกไปมากพอสมควร
คิดเหมือนกันนะ ว่าถ้าไม่เอาไปมันจะมีอะไรหรือเปล่า
ของหลายอย่างเกิดมาไม่เคยใช้เลยแต่ก็ต้องซื้อ เช่น ยาแก้ท้องเสีย ยาปวดเมนส์ ไม่เคยกินสักครั้ง
นี่ยังคิดว่าจะซื้อยาไมเกรนไปดีมั๊ย ไม่เป็นมาสองปีแล้ว มันจะซวยเป็นตอนอยู่นู่นป่าววะ
นาฬิกาก็ใส่ไม่บ่อย มันเลยมีอันที่ถ่ายหมดแล้วเยอะมาก ที่สำคัญ มันหมดนานหรือยัง?
ต้องเอาไปเปลี่ยนอีก ถุงเท้าที่ไม่ค่อยใส่ ก็ต้องซื้อเพิ่ม
อุปกรณ์การเรียนที่ไม่ใช้มาหลายปีแล้ว ก็ต้องซื้ออีก….
ด้วยความงกส่วนตัว ก็ยังหวังว่ากระเป๋าจะมีซอกเล็กๆไว้ยัดฟองน้ำล้างจาน
ผ้าเช็ดโต๊ะ เช็ดของ จะเช็ดอะไรก็เช็ดไปเถอะ
ยาดม เอาไปเยอะมาก ซับมันก็มี ทิปชู่แบบป๊อบอัพ
ช้อนแกงแบบสั้น กล่องข้าวแบบเวฟได้……….
รองเท้าจะยัดยังไงไม่ให้พัง น้ำหอมจะแพคยังไงไม่ให้แตก
เห็นลิสแล้วเหนื่อยใจ มันเลยกลายเป็น ไม่ทำอะไรมันซะเลย

บอกแล้ว ว่าอยากไปแต่ไม่อยากไป

ไม่น่าเชื่อว่าอยู่เฉยๆโดยไม่ทำงานมาสิบเดือนแล้ว
บอกได้เลยว่ามีหลายครั้งเหมือนกันที่คิดถึงและอยากกลับไปทำงานเหมือนก่อน
คือ ยังไงหล่ะ….ชีวิตการทำงานมันมีอิสระในแบบของมัน
แม้ว่าจะต้องทำงานภายใต้คำสั่งและความต้องการของคนอื่นก็ตาม

นึกเจ็บใจตัวเองอยู่หลายทีว่าทำไมไม่รู้จักเก็บตังค์ซื้ออุปกรณ์ดิจิทัลก่อนออกจากงาน
จะได้ไม่ต้องขอเงินพ่อแม่แบบนี้
เมื่อวานแม่พาไปซื้อโน้ตบุค รู้สึกขมๆในคอที่โตขนาดนี้แล้วยังใช้เงินแม่อีก
แม้ว่ามันจะเป็นเงินเยอะอยู่ แต่ดูแล้วราคามันไม่เกินความสามารถตัวเองซะหน่อย
ถ้าตอนนั้นกลั้นใจทยอยเก็บเงิบไว้ ก็ซื้อมันได้ด้วยตัวเองแน่นอน
ยืนมองเค้าเอาบัตรเครดิทแม่ไปคีย์แล้วไม่ชอบเลย
แม่คงไม่ว่าอะไร แต่การที่แม่พูดว่าถ้าอยากได้ก็จะซื้อให้ มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก
เราคิดว่าแม่ไม่สะเทือนหรอกกับการซื้อของให้ลูก แต่เราก็…ไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องที่รับได้อยู่ดี

อยากกลับไปทำงาน แต่ก็อยากเรียนด้วย
อยากไปเรียน แต่ก็ไม่อยากไป

การขีดปฏิทินทิ้งไปแต่ละวันไม่ช่วยอะไรนอกจากทำให้เป็นประสาท
เป็นเครียดแล้วก็หวาดระแวง

อาทิตย์ที่แล้วมีเรื่องขลุกขลักเกี่ยวกับเราเรื่องเรียนที่ทำให้เราโมโหมาก
ตอนแรกก็วีซ่าทำเอายังเครียดจนถึงวันนี้ แล้วก็ยังไม่รู้ด้วยว่าจะเป็นยังไง
เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเกิดอะไรขึ้น ถามใครก็ไม่มีใครตอบได้
ความไม่รู้และการรออย่างไม่มีกำหนดที่มันมะเร็งชัดๆ
ที่สำคัญ ก็ได้แต่สงสัยและโกรธตัวเอง ว่าน่าจะทำนั่นทำนี่ให้ดีกว่านี้
ตอนนี้ก็จ๋อยแดก โทษตัวเอง เป็นประสาทอ่อนๆ และได้แต่คิดว่าครั้งหน้าต้องไม่พลาดแบบนี้

ต่อมาก็เรื่องที่พักของโรงเรียน เรื่องนี้ทำเราหัวเสียมากถึงขั้นชกหน้าจอโน้ตบุค
คงชกไม่แรงพอ จอมันเลยสไลด์ตัวเองลงไปประมาณห้าสิบองศากว่าๆ
ผลก็คือ มือไม่เจ็บ จอไม่พัง แต่ยังโมโหมากอยู่
โกรธมาก เราเกลียดเรื่องพวกนี้ ในเมื่อทำทุกอย่างตามข้อกำหนด ตามระเบียบทุกอย่าง ทำอย่างถูกต้องแต่ยังพลาด
มันต้องมีใครสักคนทำผิดเรื่องนี้แน่ๆ โกรธจนถึงตอนนี้

ก็เป็นแบบนี้มาสิบวันแล้ว ประสาทเรื่องวีซ่า โมโหเรื่องห้อง
โกรธสลับเครียดอยู่แบบนี้แหล่ะ
แล้วตอนนี้ทั้งสองเรื่องนี่ยังไม่มีคำตอบ ไม่มีความคืบหน้าอะไรเลย

รู้สึกเก็บกด…..อย่างมาก
รู้สึกเหนื่อย และเครียด อาจจะเหนื่อยเพราะเครียดก็ได้

เราพบว่าการเขียนจดหมายที่ค่อนข้างจะจริงจัง
(สมัครงาน ขอข้อมูล ประสานงาน ฯลฯ อะไรก็แล้วแต่)
มันยากพอๆกันทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษเลย(โว้ย)

รอจดหมายจากโรงเรียนเพื่อจะเอาไปทำวีซ่า…หนึ่งเดือน
ตอนแรกบอกสองอาทิตย์ พอนานเข้าก็เริ่มเครียด สรุปมันรับเข้าเรียนแน่หรือเปล่า
หรือว่าเปลี่ยนใจ กว่าจะได้มาก็ใช้ความกังวลซะคุ้มเลย
พอได้แล้ว ก็โทรไปนัดกับสถานทูต กะว่าอีกสามสี่วันค่อยไป
ปรากฏว่าว่าคิวไม่ว่างเลย เต็มไปอีกหนึ่งอาทิตย์
….ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก โชคดีที่เตรียมของไว้หมดแล้ว (ขอบคุณความล่กส่วนตัว)
ทำให้ทันไปวันว่างสุดท้ายของสถานทูตพอดี
…ใครว่าความพารานอยด์ประสาทแดกเป็นเรื่องแย่ ?

ประสบการณ์สถานทูตเมื่อวันศุกร์ไม่มีอะไรน่ากลัว
ไปถึงล่วงหน้าเกือบชั่วโมง ใช้เวลาคุยกับเจ้าหน้าที่เรื่องเอกสารสิบนาที ไม่เกินสิบสองนาที (ไม่รวมนั่งรอ)
เช้าวันนั้นแย่อย่างเดียวคือตื่นมาเปลือกตาบวมข้างนึง ทำให้ง่วงนอนและเบลอตลอดเวลา
ตาไม่สู้แสงเหมือนคนแฮ้งค์อย่างหนัก
กาแฟสองชอทครึ่ง กว่าจะสร่างเอ๋อ ก็ครึ่งชั่วโมงเข้าไปแล้ว เดินตากแดดกลับบ้าน
ก็ต้องรอดูว่า วีซ่าจะสำเร็จทันวันเครื่องบินที่ซื้อตั๋ว(ด้วยความบ้าบิ่น)หรือไม่

ระยะนี้(ในราวห้าอาทิตย์) รู้สึกไม่ค่อยมีแรง พอยกของเยอะๆแล้วจะเหนื่อยเร็ว
ไม่รวมที่เคยหน้ามืดและเวียนหัวบ่อยๆ ตอนแรกก็คิดว่าเป็นเพราะประจำเดือนแน่ๆ
แต่หมดรอบแล้วก็ยังมึนอยู่ คิดว่าคงจะมีความแปลกประหลาดเกิดขึ้นอีกแล้ว
สงสัยจะกินโปรตีนน้อยเกินไป เจออากาศวัยทองเข้าไป ร่างกายไม่เข้าใจเลยรู้สึกไม่ค่อยสบายนัก
วันนี้ชั่งน้ำหนักเลยพบว่า น้ำหนักลงไปอีกหนึ่งกิโลฯ
ประมวลรวมแบบมั่วๆว่า
น้ำหนักลด(ไปต่ำกว่าเกณฑ์เข้าไปอีก) กินอาหารไม่ healthy(ผักเยอะ คาร์บเยอะ กินโปรตีนและน้ำน้อย)
ไม่ได้ออกกำลังกาย (แบบคาร์ดิโอ) รวมทั้งเครียดลึกๆก่อนหน้านี้
ร่างกายเลยเซื่องไป ….ก็ไม่รู้จะทำไง แต่ไม่ชอบที่หน้ามืดรู้สึกอยากเป็นลมบ่อยๆแบบนี้กับหมดแรงเร็ว
เดือนนี้ป่วยเยอะแบบผิดปกติด้วย…ก็เอานะ จะไม่สบายก็เป็นซะตั้งแต่ตอนนี้แล้วช่วยหายก่อนไปด้วย

บางทีก็ยังงงอยู่ว่า นี่จะเดินทางแล้วเหรอวะ
แบบว่ามันหวิวนะ วันนี้ไปเดินดูเสื้อก็ยังไม่ค่อยอินเท่าไหร่นัก
แต่ที่มันเศร้าแบบที่มูราคามิกับหว่องฯต้องเอาไปทำหนัง(หรือหนังสือ)คือ
ของใช้ส่วนตัว ที่มีเราใช้อยู่คนเดียวและมีวันหมดอายุ
ได้แก่ ครีม โลชั่น น้ำยาบ้วนปาก ไปถึงครีมอาบน้ำ โฟมล้างหน้า
ต้องมาคำณวนเผื่อให้มันหมด หรือใกล้หมดทันวันที่จะไปเรียน
ไอ้ที่ขอซ้ำๆมีหลายอันแต่ใช้ไปแบบครึ่งๆกลางๆตอนนี้ทยอยใช้หมดบางส่วนแล้ว
ไม่ได้ซื้อเพิ่ม หมดแล้วทิ้งเลย…..
ซึ่งถ้าเปิดค้างทิ้งไว้ ไม่เอาไปด้วย สองปีกลับมามันก็ยังแห้งเน่าอยู่ที่เดิม
ไม่มีใครเก็บ ไม่มีใครใช้แน่นอน
คนอื่นเค้าเป็นเหมือนกันมั๊ยวะ
นี่มันเศร้านะ

นั่งป้ายยาดมมาสองวันแล้ว
หน้ามืดเยอะมาก ไม่รู้เป็นเพราะจากที่ไม่สบายอาทิตย์ที่แล้ว
หรือว่าร่างกายผิดปกติอย่างอื่น
หรือจะเป็นเมนส์ หรือจะป่วยใหม่
หรือเพราะแฮ้งค์จากเมื่อคืน ?

สมัยเรียนมหาลัยโดนข้อหาว่าติดบุหรี่
ตอนนั้นเถียงขาดใจ และตอนนี้ก็ยังยืนยันว่าไม่ใช่
ด้วยความที่เป็นผู้หญิงไม่กี่คนที่สูบบุหรี่แบบ…ค่อนข้างเปิดเผย
แต่จริงๆแล้วก็ไม่ได้มาดมั่นในความเป็นผู้หญิงสูบบุหรี่สักเท่าไหร่
ออกจะหลบๆด้วยซ้ำ ไม่ใช่ออกนอกห้องเลคเชอร์ปุบจุดปั๊บ
ช่วงท้ายๆของมหาลัย เราอยู่คณะบ่อย นอนนั่นบ้างสลับกับทำงาน
บวกกับมีสตูดิโอด้วย สถานที่ก็เลยทำให้มันง่ายขึ้น
แต่ก็นั่นแหล่ะ ด้วยความที่เป็นผู้หญิงไม่กี่คน มันเลยจำง่ายว่ายัยนี่ติดบุหรี่

ไม่จริงนะ เราสูบตามอารมณ์ ไม่ว่าจะเครียด หรือเศร้าแม้กระทั่งแฮปปี้
ถ้าอยากสูบก็สูบเท่านั้นเอง รวมทั้งตอนกินเหล้าด้วย
ช่วงที่ชอบสูบที่สุดคือหลังกินข้าว และตอนฝนตก
พอทำงานแล้ว อะไรๆก็เปลี่ยนไป เพราะสถานที่และบุคคลไม่ส่งเสริม
ก็เลยห่างๆไปบ้าง…..นานๆเข้าก็เหมือนเลิก แต่ไม่ใช่

สองปีที่ผ่านมาสูบน้อยลงเยอะ ไม่รู้เพราะอะไร
เราไม่เคยแคร์ว่าใครจะคิดยังไง แต่ก็พยามระวังตัว ไม่ทำกับคนที่ไม่สมควรทำ
จริงๆก็แคร์นะ แต่น้อยมาก กับแค่ไม่กี่คน เราไม่ได้ปิด แต่แค่ไม่ได้ทำให้มันโจ่งแจ้ง
เพื่อนก็รู้กันอยู่แล้วว่าเราเป็นยังไง
เวลามีรณรงค์อะไรก็ไม่ค่อยสะทกสะท้านหรอก
ใครจะทำอะไร มันตัดสินใจของมันเอง คิดเอาเองทั้งนั้น
ใช่ว่าบังคับให้ทำซะหน่อย หรือว่าจะเลิกจะหยุดมันไม่ต้องห้ามกันหรอก

คืนนี้เป็นอีกครั้งที่เหมาะแก่บุหรี่โมเม้นท์
วันศุกร์ชื้นๆ อยู่บ้านเงียบๆคนเดียว ไม่อยากออกไปเจอใคร
ปล่อยควันให้ลอยไปพร้อมความสงสัย ว่าคุณจะทำอะไรอยู่ที่ไหน ณ ตอนนี้
เท่านั้นเอง

ผ่านไปแล้วอีกครึ่งปี….
เริ่มต้นด้วยความทุลักทุเล แล้วก็จัดการเรื่องเรียนสารพัดอย่าง
มีเรื่องแปลกให้ทำอยู่เยอะแยะ งัดทักษะทางด้านภาษามาใช้อย่างจริงจัง รู้สึกเครียด
เป็นการขอความช่วยเหลือจากคนเยอะที่สุดในชีวิต
เกรงใจมาก แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง ตอนนั้นเข้าขั้นหน้าด้านแล้ว
ไม่ด้าน ก็ไม่เสร็จ
มันเป็นครั้งแรกหลังจากลาออกจากงานที่เครียด นอนไม่หลับ
ไม่อยากกินข้าว รวมทั้งอาการอื่นๆ
ได้รู้จักและสนิทกับคนดีๆเพิ่มขึ้น รู้สึกดีใจ ที่ในชีวิตนอกจากคนที่บ้านแล้ว
แม้จะไม่เยอะแยะ แต่ก็ยังมีเพื่อนที่ดี คนที่ดี หวังดีกับเราอยู่เหมือนกัน

ปลายมกรามีเรื่องคนหนึ่งคนให้ว้าวุ่นใจ
อีกครั้งแล้วสำหรับเรื่องนี้ หลังจากต่อสู้กับความรู้สึกตัวเองอยู่
ได้ข้อสรุปว่า คงต้องปล่อยให้มันเลยตามเลย
ใช้เวลาว่างจากความเครียดมาเป็นคิดมากแทน
เมื่อคิดสับสนเยอะๆเข้าก็ร้องไห้มันซะเลย
กระนั้นแล้ว ก็ยังยิ้มกับเรื่องสมมติที่รู้อยู่คนเดียวได้บ้างในเดือนมีนาคม
ตอกย้ำกับตัวเองก่อนหมดเดือนว่า มันจะเป็นอีกครั้งที่ทุกอย่างจะจางหายไป
….เหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เป็นจุดหมายปลายทางที่ไปไม่ถึง

เดือนเมษา
เครียดกับหลายๆเรื่อง เฝ้าแต่สงสัยว่าเราจะผ่านเรื่องพวกนี้ไปได้อย่างไร
เดือนเพฤษภากับเหตุการณ์สุดชอคของประเทศ …หัวใจลุ่มๆดอนๆ
ได้แต่หวังว่าคงจะไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้ และไม่อยากให้มันเกิดเรื่องนี้ขึ้นอีกแล้ว
ลามไปเป็นกังวลเรื่องเรียนด้วย มันก็นานแล้ว เราจะขอความช่วยเหลือจากใครได้บ้าง
ยังดีที่มีเพื่อนคอยช่วย คอยฟัง คอยดูเวลาเราคลั่ง
เป็นสองเดือนที่ว่างเปล่าที่สุดในชีวิต ฟุ้งซ่านเพราะแพ้การไร้ซึ่งกิจกรรมใดๆ
หลังจากการพยามหางานทำระหว่างรอผลไม่สำเร็จ
วันแล้ววันเล่าไม่มีความหมาย ได้แต่คิด ว่าถ้ามันไม่ได้ขึ้นมา
เราจะรับมือกับความผิดหวังนั้นได้ยังไง จะผ่านมันไปด้วยวิธีไหน
มันเป็นช่วงเวลาที่ชีวิตเราและเพื่อนคนอื่นๆมีจุดเปลี่ยน
มีเรื่อง มีปัญหาให้จัดการ ก็ช่วยกันดูไป ใครไม่ไหวก็สลับกันเล่า
ได้แต่หวัง ว่ามันจะคลี่คลายไปในทางที่ดี

มิถุนายนเป็นเดือนของการสิ้นสุดซึ่งทุกอย่าง
ตอนต้นเดือนมีงานให้ทำคั่นเวลาบ้างจนลืมๆไปการรอคอยไปได้เหมือนกัน
หลังจากดิ้นรนพอประมาณมาสี่เดือน เมื่อได้ผลตอบรับเข้าเรียนก็รู้สึกดีใจขึ้นมาบ้างเหมือนกัน

ขณะนี้เป็นช่วงเวลาของการวางแผน และจัดเตรียมทุกๆอย่างสำหรับเรื่องเรียน
มันกำลังจะเกิดขึ้นเป็นรูปเป็นร่างในอีกอย่างน้อยสี่อาทิตย์ข้างหน้า
คิดแล้วก็ใจหายวาบ อดเศร้าไม่ได้ที่ต้องจากบ้านไป
แม้การไปพบสิ่งใหม่ๆจะเป็นเรื่องที่ท้าทาย และควรจะเตรียมพร้อมกับสิ่งใหม่
สิ่งใหม่ๆที่เราอยากเจอมานานแล้ว แต่มันอดจ๋อยไม่ได้ที่จะไม่ได้อยู่ที่นี่อีกสักพักใหญ่

เริ่มจากการติดต่อกับเจ้าหน้าที่ของโรงเรียน
การเขียนอีเมลภาษาอังกฤษกึ่งเป็นทางการต้องใช้ความระมัดระวังพอสมควร
ถ้าเกิดเขียนผิดไป หนึ่งอายเค้า สองการเข้าใจผิดเป็นสิ่งที่ห้ามเกิดขึ้น
เพราะมันพัวพันกับหลายๆอย่าง
เรื่องกรอกเอกสารก็สำคัญ….แล้วขั้นตอนอื่นๆที่ต้องจัดการอีก
ต้องหาข้อมูล ต้องจัดการ ต้องวางแผน
แม้ว่าพื้นฐานแล้วจะเป็นคนจัดการเรื่องพวกนี้ได้อย่างไม่ลำบากนัก
แต่มันก็เหนื่อยอยู่พอสมควร ประกอบกับเรื่องไม่ค่อยจะรู้เรื่อง
เช่นการเลือกซื้อกล้อง โน้ตบุคและอุปกรณ์เทคโนโลยีอื่นๆอีก

นี่คือหนึ่งร้อยแปดสิบวันแรกของปี
หวังว่า ทุกอย่างยังโอเคอยู่ และจะโอเคต่อไป
อยากขอให้ความฟุ้งซ่าน ความไม่ราบรื่นหมดเพียงแค่ครึ่งปีแรกเท่านี้

หนึ่งชั่วโมงกับการอยู่คนเดียวที่ข้าวสาร
ไม่รู้จักใคร ไม่มีใครรู้จักเรา…หายใจและออก บอกกับตัวเองว่าไม่เป็นไร not a big deal

ข้อดีของการอยู่ในร้านที่มีแต่ฝรั่ง คือไม่ค่อยมีใครสนใจว่าเราจะทำอะไรเท่าไหร่
หาเก้าอี้นั่งเงียบๆคนเดียวก็พอให้ใจสงบลงได้บ้าง

so tell me when you’re gonna let me in
เราฟังประโยคนี้หลายรอบ ฟังเพลงนี้อยู่หลายรอบ
หวังว่า จะทำให้ความฟุ้งซ่านในใจลดลง….บางที เราอาจจะฟังประโยคนั้นเพื่อให้เข้าใจเสียที ว่ามันคืออะไร

ทั้งหมดนี้อาจเป็นสิ่งที่เราคิดไปเองทั้งหมด
ความจริงก็คือ แม้มันจะเป็นเรื่องกึ่งจริงกึ่งสมมติก็ตาม
แต่มันเป็นอย่างเดียวที่เราพอจะยึดได้ พึ่งได้ แม้จะบ้าบอเกินมาตรฐานของเหตุและผลก็ตาม

เราหลับตา บางทีเราอาจร้องไห้ด้วยในตอนนั้น
แม้จะเศร้าใจแค่ไหน แต่มันคงจะต้องพอเสียที หวังว่าคงจะเป็นครั้งสุดท้ายได้แล้วที่จะคิดเรื่องนี้
คุณไม่เคยรู้เลย และเรากำลังจะได้ไปเจอสภาพแวดล้อมใหม่
แล้วเรื่องนี้ มันก็กลายเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้น
เสียใจ แต่มันก็คือเท่านี้แหล่ะ

อยากจะขอ ให้มันคลี่คลายไปในทางที่ดี หรืออาจจะไม่ดี แต่อยากให้ชัดเจนไปเลยได้มั๊ย
เบื่อความแนบเนียน เบื่อการเป็นกลาง
เบื่อเรื่องที่ไม่มีทางออก
บางทีจุดจบอย่างแท้จริงคงเป็นเรื่องง่ายกว่า