อังคาร 030608 2237
วันนี้หยุดงานหนึ่งวัน
เพราะเป็นเมนส์ และเป็นใจไม่ปกติอยู่หลายวัน
เรื่องของเรื่องที่เป็นเรื่องจริงก็คือ
1. อารมณ์เราไม่ปกติ เนื่องจากใกล้เป็นเมนส์
2. เราก็ใจไม่ค่อยดีเป็นทุนเดิมอยู่แล้วเรื่องตานั่น
ผสมปนกัน ก็ได้แต่ความคลั่งส่วนเกิน ที่ไม่ได้อะไรนอกจากร้องไห้อยู่ตามลำพัง
ไม่ได้อะไรเลย
ไม่มีอะไรดีขึ้นด้วย
เรื่องเน่าก็ยังเน่าอยู่ยังงั้น
ใจฟุ้งซ่านคิดมากเกินไปก็ยังคิดอยู่ยังงั้น
คนนั้นก็ยังไม่รู้อิโหน่อิเหน่อยู่ยังงั้น
มีแต่เราที่เป็นบ้าอยู่คนเดียว
พบว่าการคุยกับเพื่อน ทำให้เรื่องสับสนในใจดีขึ้น…บางส่วน
เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา
มีเรื่องตื่นเต้นหัวใจนิดหน่อย
แต่สุดท้ายก็กลายเป็นจุดเริ่มต้นของความอารมณ์ไม่ดี
ไอ้เราก็ไม่ค่อยรู้เรื่องอะไร บังเอิญได้ขึ้นรถไฟฟ้าไปกับตานั่นสองคน
เราก็คุยไปเรื่อยเปื่อย เรื่องงานนั่นนี่
เดินไปเป็นเพื่อนกันตั้งแต่พารากอนจนถึง starbuck ที่ K Bank
ซึ่งออกนอกเส้นทางเราไปพอสมควร เพราะเรานัดเพื่อนที่สยาม
เห็นมันบ่นว่าเบื่อๆ อารมณ์เสีย เศร้าๆ เราก็เลยกลุ้มใจไปด้วย
ไม่ได้รู้ตัวเลย ว่ามันบอกว่าเศร้าชีวิต เพราะไปขอคืนดีกับแฟนเก่า
แต่ดูท่าคงจะไม่ค่อยรอด มันก็เลยหงุดหงิดอารมณ์เสีย
พอมารู้ยังงี้ทีหลัง เราก็จ๋อยไง อะไรวะ
คืออะไรของมันวะ แล้วก็เป็นบ้าอะไรของกูเนี่ย
โกรธมันด้วย โกรธตัวเองด้วย
งง ไม่รู้จะทำยังไงต่อไป ก็เป็นบ้าอยู่สองวัน
ร้องไห้ไร้สติสองวัน
วันจันทร์ไปทำงานแบบไม่สมประกอบ
เพื่อนที่ทำงานก็ทักกัน ว่ามึงปกติมั๊ยเนี่ย ดูไม่ดีเลย
เราก็ไม่รู้เราเป็นอะไรเหมือนกัน
รู้แต่เสียใจ เสียใจเรื่องไหนก็ไม่รู้
หรือเสียใจที่เห็นมันยังติดกับแฟนเก่าที่เค้าทิ้งมันไปก็ไม่รู้
ซึ่งก็ แล้วไงอ่ะ หน้าที่ของแกก็เปล่า
เรื่องของเราก็ไม่ใช่ จะไปเศร้าใจทำไม
แต่ก็เศร้าไปแล้ว ร้องไห้ไปแล้ว จ๋อยไปแล้ว
วันนี้ไม่ไปทำงานซะเลย เมนส์มาพอดีด้วย…
สี่โมงออกไปหาบัว…
ไปทั้งตัวบวม เป็นเมนส์ยังงั้นแหล่ะ
ก็เล่าให้มันฟัง ว่าแย่แล้ว กูเป็นบ้าอีกแล้ว
มันก็พยามชี้แจงความเป็นจริง โดยยกตัวอย่างของตัวมันเองให้ฟัง
เราก็เลย เริ่มเข้าใจอะไรมากขึ้น ก็รู้สึกโอเคขึ้นแหล่ะ
ยังไม่หาย เพราะกลุ้มอยู่ แต่ก็เข้าอกเข้าใจมากขึ้น
โบโทรมาชวนไปกินพิซซ่า เพราะแกงค์นั้นเค้าไปกัน
ตอนแรกเราว่าจะตามไปด้วย แม้จะออกนอกเส้นทางกลับบ้านก็เหอะ
แต่เปลี่ยนใจไม่ไป เพราะคิดๆดูก็ออกจะประสาทนิดหน่อย
คือถ้าเราตามไปนี่เพราะอยากเจอตานั่นล้วนๆไม่มีเหตุผลอื่น
แต่แล้วไงวะ พรุ่งนี้ก็ได้เจออยู่แล้ว
ดีไม่ดี ไปวันนี้ แทนที่จะเริ่มหาย เราอาจเป็นบ้าอีกครั้งก็ได้
ก็เลยเดินซื้อของจนหมดตัวแล้วก็กลับบ้าน
เราไม่รู้จริงๆว่าเราเป็นบ้าอะไรขึ้นมา
บัวบอกว่าเป็นเรื่องปกติถ้าเค้าจะยังใยดีกับรักครั้งเก่า
ตอนนี้ใครมาสนใจก็คงคิดไม่ทันหรอก เพราะเค้าเศร้าอยู่
แต่เราก็กลุ้มๆไง
ปกติก็ไม่ใช่ว่าดี หรือมีอะไรให้ลุ้น
เราเองมันก็ห่วยเองด้วย ทำอะไรไม่ค่อยเป็น
มันก็คงไปไหนไม่ได้ไกลกว่านี้
ในเมื่ออีกฝ่ายนึง แม้ไม่ปฎิเสธ แต่ก็ไม่ได้กระตือรือร้น
และอีกฝ่ายหนึ่งก็เป็นอีบื้อบ้าใบ้ ไปแล้ว
มันจะมีอะไรเหลือให้ติดตามตอนต่อไปล่ะ???
แบบนี้มันก็ท้อนะเว้ย
ใจจะชอบเค้าแค่ไหน แต่ใจมันไม่สู้ไปแล้ว
มาเจอแบบนี้ เราก็เจ๊งสนิทถ้างั้นเค้าจะรู้ไม่รู้ ก็ไม่สำคัญแล้ว
ตอนนี้เรื่องสำคัญคือ เราคิดยังไง และจะทำยังไงมากกว่า
ซึ่งบอกตามตรง ก็คิดไม่ออก
ช่วงนี้คิดอะไรหลายอย่างไม่ค่อยมองเห็นทางออก
เรื่องงานก็ด้วย เรื่องตานั่นก็ช่วยกันซ้ำเติม
กูสับสนชีวิตตัวเองเป็นอย่างที่สุด
ในเมื่อพรุ่งนี้ก็ต้องไปทำงานเจอกันอีกแล้ว
ตานั่นก็ไม่รู้เป็นยังไงบ้าง
วันนี้ถามโบ มันก็ว่าเค้าดูปกติสุขดี
คงเหลือกูนี่แหล่ะ เป็นอีเพิ้ง
จะทำยังไงต่อไปดีวะกูเนี่ย
